Papryka (uprawa gruntowa) Capsicum annuum
Antraknoza korzeni papryki
Objawy. Chorobie nie towarzyszą charakterystyczne objawy nadziemne; w silnie zakażonej glebie rośliny rosną wolniej, więdną, a owoce są wyraźnie mniejsze. Korzenie brunatnieją na odcinkach lub na całej długości, kora łatwo zsuwa się z kremowego walca środkowego, a w niej widać drobne, czarne sklerocja. Często towarzyszy jej korkowatość korzeni.
Profilaktyka
- Sklerocja przeżywają w glebie nawet 8 lat
- Nie uprawiać papryki po pomidorach i ziemniakach — są żywicielami grzyba; płodozmian
- Sprzyjają wysoka temperatura w dzień, duże wahania temperatury dnia i nocy oraz mokra gleba; zarodniki roznoszą ulewy
- Zdrowe, zaprawione nasiona; stanowisko wolne od patogenów
- Wcześnie usuwać więdnące rośliny i dokładnie usuwać resztki
Patogen glebowy — zakaża przez korzenie, z gleby i materiału sadzeniowego.
W kalendarzu rośliny
- Nie sadź papryki po psiankowatych i na mokrym stanowisku · kwi–maj — Większość chorób papryki w gruncie wywołują patogeny glebowe, które przeżywają latami: sklerocja antraknozy korzeni do 8 lat, oospory fytoftorozy kilkanaście lat, mikrosklerocja werticiliozy i rizoktoniozy wiele lat, a zakażenie werticiliozą i fuzariozą sięga do 1 m w głąb. Pomidor i ziemniak są żywicielami antraknozy korzeni.