Rzodkiewka Raphanus sativus
Objawy. Na zgrubieniu najpierw niebieskawoszare albo czarne przebarwienia skórki, które obejmują zgrubienie dookoła i tworzą przewężenie; porażone korzenie często pękają w poprzek. Choroba może wystąpić od siewki do dojrzałości zbiorczej. Najbardziej wrażliwe są odmiany o wydłużonym, białym korzeniu.
Profilaktyka
- Optymalna temperatura infekcji i rozwoju 20–27 °C; choroba występuje zwykle na glebach silnie wilgotnych, gdzie zarodniki pływkowe łatwo infekują
- Źródłem choroby są zakażone nasiona; oospory przetrwają w glebie kilka lat
- Kapustowate na tym samym miejscu nie częściej niż co 3–4 lata
- Według poradnika brak zarejestrowanych środków; uprawiać odmiany odporne
- Poraża też rzodkiew, brukiew, rzepę i inne kapustowate
Patogen glebowy — zakaża przez korzenie, z gleby i materiału sadzeniowego.
W kalendarzu rośliny
- Siej rzodkiewkę tam, gdzie od 3–4 lat nie rosły kapustowate · mar–wrz — Czernienie korzeni i kiła przetrwają w ziemi kilka lat, a śmietka kapuściana, pchełki, drążyny i chowacze zimują tuż obok miejsca, w którym żerowały. Poradnik uznaje za niedopuszczalne kilka cykli rzodkiewki w jednym sezonie na tym samym kawałku ziemi.
- Zbieraj rzodkiewkę na bieżąco i oglądaj korzenie · kwi–paź — Przetrzymana rzodkiewka traci jędrność, a w suszy drewnieje i pęka. Wczesny zbiór ma też drugi sens: rzodkiewka zebrana, zanim samice mątwika burakowego złożą jaja, działa jak roślina pułapkowa i zmniejsza jego liczebność w ziemi.