Marchew Daucus carota
Objawy. Szarobrązowe plamy na korzeniach, pojawiające się już we wczesnej fazie wzrostu. Po zakażeniu choroba może przez jakiś czas przebiegać w formie utajonej, a prawdziwe objawy ujawniają się nawet po 12 tygodniach. Im większy korzeń, tym większa podatność — w pełni wyrośnięta marchew jest bardzo wrażliwa.
Profilaktyka
- Optymalna temperatura rozwoju patogena to 18-25°C przy wysokiej wilgotności gleby
- Patogen występuje powszechnie w glebach wilgotnych i nieprzepuszczalnych; oospory przetrwają w glebie wiele lat
- Uprawa na glebach przepuszczalnych, na podwyższonych redlinach, z głębokim spulchnieniem do 40 cm przed formowaniem redlin
- Rozwojowi sprzyja zbyt wysokie nawożenie mineralne oraz wysoka wilgotność gleby, zwłaszcza na początku wzrostu i w końcowej fazie wzrostu korzeni
- Wysokie pH gleby, około 8, hamuje rozwój choroby
- Unikać stanowisk, na których choroba wystąpiła w poprzednich latach; nie uprawiać marchwi po brokułach, kalafiorach, selerach i burakach ćwikłowych — dobrym przedplonem jest cebula
- Najwięcej szkód powoduje w okresie pozbiorczym, w czasie długotrwałego przechowania
W kalendarzu rośliny
- Spulchnij głęboko i usyp redliny · mar–kwi — Marchew rośnie w głąb, więc zbita warstwa gleby albo kamień na drodze korzenia palowego kończy się rozwidleniem i zniekształceniem. Uprawa na redlinach zapewnia korzeniom najlepsze warunki, a przy okazji odprowadza wodę — a nadmierna wilgotność gleby to główny czynnik ryzyka plamistości zgorzelowej korzeni.
- Podlewaj równomiernie — skoki wilgotności rozrywają korzenie · lip–wrz — Metodyka wskazuje gwałtowną zmianę warunków wilgotnościowych w glebie jako bezpośrednią przyczynę pękania korzeni spichrzowych. Susza w okresie przyrostu korzeni daje korzenie krótkie, rozwidlone, włókniste i słabo wybarwione. Za to nadmiar wody pod koniec sezonu powoduje przerosty i pękanie. Największe zapotrzebowanie na wodę przypada na okres intensywnego przyrostu korzeni, około dwóch miesięcy przed zbiorem.