Mięta Mentha spp.
Objawy. Pomarańczowoczerwone plamki na blaszkach liści i łodygach; liście żółkną i opadają. Porażone młode łodygi i pędy podziemne zniekształcają się, grubieją i czerwienieją. Świeżo zakażona roślina często nie ma objawów aż do następnej wiosny.
Profilaktyka
- Najczęstsza choroba mięty — zarodniki przenoszone przez wiatr infekują rośliny od czerwca do lipca
- Odmiany odporne na rdzę
- Porażone liście usuwaj od pierwszych plam; opadłe liście zbieraj i wynoś z ogrodu, bo zimują na nich zarodniki
- Nie mocz liści przy podlewaniu i nie sadź zbyt gęsto; w cieniu choroby jest więcej
- Zakres 18–21°C z deszczem pochodzi z opisu rdz w metodyce 2014; poradnik mięty podaje „około 20°C i wilgotną pogodę”
W kalendarzu rośliny
- Mięcie daj słońce i żyzną, przepuszczalną ziemię — W cieniu mięta ma mniej olejku i częściej choruje na rdzę. Ciężka, nieprzepuszczalna gleba sprzyja mączniakom, a uprawa latami w tym samym miejscu — fuzariozie.
- Pomarańczowe plamki na liściach — rdza, usuń je od razu
- Zbieraj opadłe liście i resztki roślin — Na opadłych liściach i resztkach zimują zarodniki rdzy i septoriozy — to z nich zaczyna się choroba w następnym roku.