Mieczyk (gladiola) Gladiolus × hybridus
Objawy. Po upływie 6–8 tygodni uprawy żółkną i brązowieją zewnętrzne liście. Pochwy liściowe tuż powyżej i poniżej powierzchni gleby są zbrązowiałe, a zgnilizna postępuje w głąb pędu. Przy pogodzie sprzyjającej grzybowi zamierają całe rośliny. Na porażonych bulwach widoczne małe czarne sklerocja patogena.
Profilaktyka
- Dokładna segregacja bulw — poradnik nazywa ją warunkiem koniecznym obniżenia prawdopodobieństwa wystąpienia choroby
- Niezwłoczne dosuszenie bulw po zbiorze w ciągu 7–10 dni, w temperaturze około 9°C i wilgotności względnej 70%
- Wybieranie i niszczenie chorych bulw ze skrzynek w czasie przechowywania
- Lustracje zdrowotności roślin przez cały okres wegetacji
- Uwaga: poza mieczykiem patogen poraża krokosmię, krokusy i frezje — nie sadzić ich po sobie
- Uwaga: warunki sprzyjające to wysoka wilgotność powietrza, opady deszczu i CHŁODNE DNI (przy szarej pleśni źródło mówi o chłodnych nocach z rosą — to różne sygnały pogodowe dla dwóch różnych chorób tego samego gatunku)
- Uwaga diagnostyczna: chorobę można pomylić z fuzariozą mieczyka; pewne rozpoznanie wymaga analizy mykologicznej
W kalendarzu rośliny
- 6–8 tygodni po posadzeniu sprawdź nasady pędów · cze–lip
- Przebierz i oczyść bulwocebule przed schowaniem · wrz–paź — Poradnik podaje dokładną segregację bulw jako WARUNEK KONIECZNY obniżenia prawdopodobieństwa wystąpienia suchej zgnilizny. Jedna przeoczona, porażona bulwocebula w skrzynce potrafi w ciągu zimy zainfekować sąsiadki — zgnilizna postępuje, bulwy zasychają i zmieniają się w mumie.