Aster chiński (ogrodowy) Callistephus chinensis
Objawy. Choroba, od której cała grupa wzięła nazwę: „ich nazwa wywodzi się od choroby astra chińskiego, żółtaczki (AY), opisanej w 1926 roku w USA”. Porażone rośliny mają zahamowany wzrost, chlorozę, a nawet żółte zabarwienie liści i pędów, wybijają pędy ze śpiących oczek i przybierają krzaczasty pokrój. Najbardziej charakterystyczne są kwiaty: zdeformowane i źle wybarwione, często przekształcone w utwory liściaste (zazielenienie kwiatostanu), sterylne i niewytwarzające nasion. Rośliny nie da się wyleczyć. Największe straty powstają przy porażeniu na początku okresu wegetacji; infekcja pod koniec sezonu, gdy większość kwiatów zawiązała już nasiona, szkodzi znacznie mniej. Aster chiński jest wskazywany jako jedna z najbardziej podatnych roślin jednorocznych, obok zatrwianu, kocanek, aksamitki, maczka kalifornijskiego i werbeny.
Profilaktyka
- Wybór stanowiska z dala od zarośli, nieużytków, zbóż, łąk i sadów z murawą — źródło wskazuje pasy przylegające do takich terenów jako miejsca największego nasilenia żerowania skoczków, a tym samym pojawienia się żółtaczki
- Ograniczanie wektora — fitoplazmy przenoszą skoczki z rodziny Cicadellidae (znanych jest co najmniej 70 gatunków wektorów), a w Polsce gatunkiem dominującym jest Macrosteles laevis
- Usuwanie i niszczenie roślin z objawami — źródeł infekcji nie da się zwalczyć preparatem, bo fitoplazmy namnażają się wyłącznie w żywych komórkach rośliny
- Niezbieranie nasion z roślin podejrzanych; rośliny porażone i tak są sterylne
- Utrzymywanie skoszonego, odchwaszczonego otoczenia rabaty — trawy, zboża, chwasty i inne rośliny zimotrwałe są rezerwuarem zarówno fitoplazm, jak i skoczków
Choroba wirusowa — przenoszą ją szkodniki i materiał rozmnożeniowy.
W kalendarzu rośliny
- Nie sadź astrów tuż przy zaroślach, miedzy i trawach · kwi–maj
- Lato — szukaj skoczków na spodzie liści, po południu · cze–sie
- Zdeformowany, zazieleniały kwiat — usuń całą roślinę — Żółtaczki astra nie da się wyleczyć: sprawcą są fitoplazmy, które namnażają się wyłącznie w żywych komórkach rośliny, a Kamińska opisuje skutek jednoznacznie — kwiaty „zdeformowane i źle wybarwione, często przekształcone w utwory liściaste — są sterylne i nie wytwarzają nasion”. Chora roślina zostaje na rabacie jako źródło, z którego skoczki roznoszą fitoplazmę na sąsiednie. Metodyka podaje przy higienie fitosanitarnej ogólną zasadę dla takich przypadków: rośliny chore usuwa się z nasadzeń w całości.