Kapusta włoska

Brassica oleracea var. sabauda warzywo

Co zrobić we wrześniu

Kapusta jesienna i zimowa: od połowy lipca znów pilnuj śmietki
Zaglądaj w serce rośliny na chowacze i paciornicę
Szukaj gąsienic i złóż jaj na liściach
Raz w tygodniu odwracaj liście — mszyce i mączlik
Od połowy maja szukaj wciornastków pod liśćmi
Przy zawiązywaniu i dorastaniu główek podlewaj równo Mimo silnych korzeni kapusta włoska ma duże potrzeby wodne w czasie zawiązywania i dorastania główek. Susza, a po niej szybki wzrost po deszczu albo obfitym podlaniu, to według metodyki główna przyczyna wewnętrznego zbrunatnienia główek.
Od lipca co kilka dni oglądaj liście pod kątem chorób
Ciepło i długo mokre liście — czerń krzyżowych
Chłodne, wilgotne noce — mączniak rzekomy
Długo mokro przed zbiorem — szara pleśń
Zbieraj główki w terminie, przy suchej pogodzie Opóźnianie zbioru sprzyja czerni krzyżowych, szarej pleśni i fuzaryjnemu gniciu główek — od pierwszych objawów fuzariozy do zniszczenia główki mijają 3–4 dni. Każde uszkodzenie główki to wrota dla mokrej i czarnej zgnilizny.
Po zbiorze usuń resztki i głęboko przekop grządkę Na resztkach kapusty zimują jaja mszycy kapuścianej, poczwarki tantnisia i bielinka rzepnika, wciornastki, larwy chowacza galasówka w naroślach, a w glebie — poczwarki piętnówki, bobówki śmietek i rolnice. Resztki przenoszą też czarną zgniliznę, czerń krzyżowych, mączniaka rzekomego, zgniliznę twardzikową i fuzariozę.

Wymagania

Stanowisko	słońce, półcień
Odczyn	kwaśna, lekko kwaśna, obojętna

Kalendarz zabiegów

Styczeń	Zapowiadają mróz poniżej −9 °C — zbierz główki Metodyka podaje, że główki kapusty włoskiej gotowe do zbioru znoszą mróz do −9 °C, a tylko niektóre późne odmiany na zbiór zimowy wytrzymują do −15 °C. Przy silniejszym mrozie stojące na grządce główki przemarzają. Kapusta na zbiór zimowy: zbieraj w miarę potrzeb do połowy lutego Odmiany przeznaczone do zbioru zimowego zostawia się na grządce i zbiera od grudnia do połowy lutego — metodyka podaje, że niektóre późne odmiany znoszą mróz do −15 °C.
Luty	Pilnuj rozsady: czyste podłoże, ciepło do wschodów, potem co najmniej 12 °C Zgorzel siewek zabija kiełki i młode siewki, zwłaszcza gdy rosną powoli w zimnym, przelanym podłożu, za gęsto i bez światła. Rozsada, która po czwartym liściu dostanie chłodu poniżej 12 °C, może się zjarowizować i zamiast główki wybić w pęd kwiatostanowy. Zapowiadają mróz poniżej −9 °C — zbierz główki Metodyka podaje, że główki kapusty włoskiej gotowe do zbioru znoszą mróz do −9 °C, a tylko niektóre późne odmiany na zbiór zimowy wytrzymują do −15 °C. Przy silniejszym mrozie stojące na grządce główki przemarzają. Kapusta na zbiór zimowy: zbieraj w miarę potrzeb do połowy lutego Odmiany przeznaczone do zbioru zimowego zostawia się na grządce i zbiera od grudnia do połowy lutego — metodyka podaje, że niektóre późne odmiany znoszą mróz do −15 °C.
Marzec	Sadź kapustę włoską tam, gdzie od 4 lat nie rosły kapustowate Kiła kapusty, mątwik i większość szkodników kapustnych przeżywają w glebie po uprawie kapustowatych, więc metodyka każe wracać z kapustą na to samo miejsce najwcześniej po 4 latach. Po burakach i szpinaku grozi mątwik burakowy. Sprawdź odczyn — kapusta włoska lubi pH 6,5–7,5 Kapusta włoska najlepiej rośnie przy odczynie bliskim obojętnemu. Na glebie kwaśnej gorzej pobiera azot, fosfor i molibden, a kiła kapusty rozwija się łatwiej; przy pH powyżej 8 brakuje jej z kolei boru i innych mikroelementów. Przed sadzeniem przejrzyj ziemię na rolnice, pędraki i drutowce Pilnuj rozsady: czyste podłoże, ciepło do wschodów, potem co najmniej 12 °C Zgorzel siewek zabija kiełki i młode siewki, zwłaszcza gdy rosną powoli w zimnym, przelanym podłożu, za gęsto i bez światła. Rozsada, która po czwartym liściu dostanie chłodu poniżej 12 °C, może się zjarowizować i zamiast główki wybić w pęd kwiatostanowy.
Kwiecień	Sadź kapustę włoską tam, gdzie od 4 lat nie rosły kapustowate Kiła kapusty, mątwik i większość szkodników kapustnych przeżywają w glebie po uprawie kapustowatych, więc metodyka każe wracać z kapustą na to samo miejsce najwcześniej po 4 latach. Po burakach i szpinaku grozi mątwik burakowy. Sprawdź odczyn — kapusta włoska lubi pH 6,5–7,5 Kapusta włoska najlepiej rośnie przy odczynie bliskim obojętnemu. Na glebie kwaśnej gorzej pobiera azot, fosfor i molibden, a kiła kapusty rozwija się łatwiej; przy pH powyżej 8 brakuje jej z kolei boru i innych mikroelementów. Przed sadzeniem przejrzyj ziemię na rolnice, pędraki i drutowce Pilnuj rozsady: czyste podłoże, ciepło do wschodów, potem co najmniej 12 °C Zgorzel siewek zabija kiełki i młode siewki, zwłaszcza gdy rosną powoli w zimnym, przelanym podłożu, za gęsto i bez światła. Rozsada, która po czwartym liściu dostanie chłodu poniżej 12 °C, może się zjarowizować i zamiast główki wybić w pęd kwiatostanowy. Przed sadzeniem obejrzyj korzenie rozsady Kiła kapusty najczęściej trafia na grządkę z zakażonym podłożem albo rozsadą. Metodyka i poradnik są zgodne: jeśli choćby 1% roślin w rozsadzie ma zgrubienia na korzeniach, takiej rozsady nie sadzi się w ogóle. Sadź po deszczu, do wilgotnej ziemi, i uzupełniaj wypady Na brak wody kapusta włoska jest najbardziej wrażliwa właśnie przy sadzeniu. Puste miejsca po roślinach, które się nie przyjęły, szybko zajmują chwasty. Wczesną kapustę zaraz po posadzeniu przykryj włókniną Metodyka podaje, że płaskie okrycie agrowłókniną niemal całkowicie chroni młodą kapustę przed śmietką i pchełkami — dwoma największymi problemami wiosennej uprawy — i przyspiesza zbiór o 2–3 tygodnie. Osłony z włókniny i siatek chronią też przed tantnisiem, chowaczami i ptakami. Od początku kwietnia pilnuj wiosennej śmietki kapuścianej Ziemia ma około 10 °C — śmietka zaczyna wylatywać Ciepło powyżej 14 °C — sprawdź młodą kapustę na pchełki Zaglądaj w serce rośliny na chowacze i paciornicę Szukaj gąsienic i złóż jaj na liściach Raz w tygodniu odwracaj liście — mszyce i mączlik Od połowy maja szukaj wciornastków pod liśćmi Rozłóż kryjówki na ślimaki Ślimaki uszkadzają wschody i rozsadę, wygryzając dziury w najmłodszych liściach aż do gołożeru. Żerują nocą, więc w dzień trudno je zobaczyć. Przez 3–5 tygodni po posadzeniu utrzymuj grządkę bez chwastów Największe straty dają chwasty rosnące od sadzenia do zakrycia międzyrzędzi przez liście, a metodyka podaje, że okres wolny od chwastów dla kapusty włoskiej z rozsady to 3–5 tygodni od sadzenia. Kapustowate chwasty żywią te same choroby i szkodniki, a kwitnące chwasty wabią śmietkę i motyle. Ściółka zamiast pielenia Czarna folia albo włóknina nie przepuszczają światła, więc chwasty pod nimi nie wschodzą; ściółka ogrzewa też ziemię, ogranicza parowanie i przyspiesza plonowanie. 2–3 tygodnie po posadzeniu dosyp azot Kapusta włoska ma największe potrzeby pokarmowe spośród kapust głowiastych, ale nadmiar azotu daje luźne, pękające główki, więcej azotanów i większą podatność na choroby i mszyce. Dlatego metodyka dzieli dawkę. Chłodne, wilgotne noce — mączniak rzekomy
Maj	Sadź kapustę włoską tam, gdzie od 4 lat nie rosły kapustowate Kiła kapusty, mątwik i większość szkodników kapustnych przeżywają w glebie po uprawie kapustowatych, więc metodyka każe wracać z kapustą na to samo miejsce najwcześniej po 4 latach. Po burakach i szpinaku grozi mątwik burakowy. Sprawdź odczyn — kapusta włoska lubi pH 6,5–7,5 Kapusta włoska najlepiej rośnie przy odczynie bliskim obojętnemu. Na glebie kwaśnej gorzej pobiera azot, fosfor i molibden, a kiła kapusty rozwija się łatwiej; przy pH powyżej 8 brakuje jej z kolei boru i innych mikroelementów. Przed sadzeniem przejrzyj ziemię na rolnice, pędraki i drutowce Pilnuj rozsady: czyste podłoże, ciepło do wschodów, potem co najmniej 12 °C Zgorzel siewek zabija kiełki i młode siewki, zwłaszcza gdy rosną powoli w zimnym, przelanym podłożu, za gęsto i bez światła. Rozsada, która po czwartym liściu dostanie chłodu poniżej 12 °C, może się zjarowizować i zamiast główki wybić w pęd kwiatostanowy. Przed sadzeniem obejrzyj korzenie rozsady Kiła kapusty najczęściej trafia na grządkę z zakażonym podłożem albo rozsadą. Metodyka i poradnik są zgodne: jeśli choćby 1% roślin w rozsadzie ma zgrubienia na korzeniach, takiej rozsady nie sadzi się w ogóle. Sadź po deszczu, do wilgotnej ziemi, i uzupełniaj wypady Na brak wody kapusta włoska jest najbardziej wrażliwa właśnie przy sadzeniu. Puste miejsca po roślinach, które się nie przyjęły, szybko zajmują chwasty. Wczesną kapustę zaraz po posadzeniu przykryj włókniną Metodyka podaje, że płaskie okrycie agrowłókniną niemal całkowicie chroni młodą kapustę przed śmietką i pchełkami — dwoma największymi problemami wiosennej uprawy — i przyspiesza zbiór o 2–3 tygodnie. Osłony z włókniny i siatek chronią też przed tantnisiem, chowaczami i ptakami. Od początku kwietnia pilnuj wiosennej śmietki kapuścianej Ziemia ma około 10 °C — śmietka zaczyna wylatywać Ciepło powyżej 14 °C — sprawdź młodą kapustę na pchełki Maj–czerwiec: szukaj nakłuć i min w liściach Zaglądaj w serce rośliny na chowacze i paciornicę Szukaj gąsienic i złóż jaj na liściach Raz w tygodniu odwracaj liście — mszyce i mączlik Od połowy maja szukaj wciornastków pod liśćmi Rozłóż kryjówki na ślimaki Ślimaki uszkadzają wschody i rozsadę, wygryzając dziury w najmłodszych liściach aż do gołożeru. Żerują nocą, więc w dzień trudno je zobaczyć. Przez 3–5 tygodni po posadzeniu utrzymuj grządkę bez chwastów Największe straty dają chwasty rosnące od sadzenia do zakrycia międzyrzędzi przez liście, a metodyka podaje, że okres wolny od chwastów dla kapusty włoskiej z rozsady to 3–5 tygodni od sadzenia. Kapustowate chwasty żywią te same choroby i szkodniki, a kwitnące chwasty wabią śmietkę i motyle. Ściółka zamiast pielenia Czarna folia albo włóknina nie przepuszczają światła, więc chwasty pod nimi nie wschodzą; ściółka ogrzewa też ziemię, ogranicza parowanie i przyspiesza plonowanie. 2–3 tygodnie po posadzeniu dosyp azot Kapusta włoska ma największe potrzeby pokarmowe spośród kapust głowiastych, ale nadmiar azotu daje luźne, pękające główki, więcej azotanów i większą podatność na choroby i mszyce. Dlatego metodyka dzieli dawkę. Przy zawiązywaniu i dorastaniu główek podlewaj równo Mimo silnych korzeni kapusta włoska ma duże potrzeby wodne w czasie zawiązywania i dorastania główek. Susza, a po niej szybki wzrost po deszczu albo obfitym podlaniu, to według metodyki główna przyczyna wewnętrznego zbrunatnienia główek. Ciepło i długo mokre liście — czerń krzyżowych Chłodne, wilgotne noce — mączniak rzekomy Długo mokro przed zbiorem — szara pleśń Zbieraj główki w terminie, przy suchej pogodzie Opóźnianie zbioru sprzyja czerni krzyżowych, szarej pleśni i fuzaryjnemu gniciu główek — od pierwszych objawów fuzariozy do zniszczenia główki mijają 3–4 dni. Każde uszkodzenie główki to wrota dla mokrej i czarnej zgnilizny.
Czerwiec	Sadź kapustę włoską tam, gdzie od 4 lat nie rosły kapustowate Kiła kapusty, mątwik i większość szkodników kapustnych przeżywają w glebie po uprawie kapustowatych, więc metodyka każe wracać z kapustą na to samo miejsce najwcześniej po 4 latach. Po burakach i szpinaku grozi mątwik burakowy. Sprawdź odczyn — kapusta włoska lubi pH 6,5–7,5 Kapusta włoska najlepiej rośnie przy odczynie bliskim obojętnemu. Na glebie kwaśnej gorzej pobiera azot, fosfor i molibden, a kiła kapusty rozwija się łatwiej; przy pH powyżej 8 brakuje jej z kolei boru i innych mikroelementów. Przed sadzeniem przejrzyj ziemię na rolnice, pędraki i drutowce Pilnuj rozsady: czyste podłoże, ciepło do wschodów, potem co najmniej 12 °C Zgorzel siewek zabija kiełki i młode siewki, zwłaszcza gdy rosną powoli w zimnym, przelanym podłożu, za gęsto i bez światła. Rozsada, która po czwartym liściu dostanie chłodu poniżej 12 °C, może się zjarowizować i zamiast główki wybić w pęd kwiatostanowy. Przed sadzeniem obejrzyj korzenie rozsady Kiła kapusty najczęściej trafia na grządkę z zakażonym podłożem albo rozsadą. Metodyka i poradnik są zgodne: jeśli choćby 1% roślin w rozsadzie ma zgrubienia na korzeniach, takiej rozsady nie sadzi się w ogóle. Sadź po deszczu, do wilgotnej ziemi, i uzupełniaj wypady Na brak wody kapusta włoska jest najbardziej wrażliwa właśnie przy sadzeniu. Puste miejsca po roślinach, które się nie przyjęły, szybko zajmują chwasty. Wczesną kapustę zaraz po posadzeniu przykryj włókniną Metodyka podaje, że płaskie okrycie agrowłókniną niemal całkowicie chroni młodą kapustę przed śmietką i pchełkami — dwoma największymi problemami wiosennej uprawy — i przyspiesza zbiór o 2–3 tygodnie. Osłony z włókniny i siatek chronią też przed tantnisiem, chowaczami i ptakami. Ciepło powyżej 14 °C — sprawdź młodą kapustę na pchełki Maj–czerwiec: szukaj nakłuć i min w liściach Zaglądaj w serce rośliny na chowacze i paciornicę Szukaj gąsienic i złóż jaj na liściach Raz w tygodniu odwracaj liście — mszyce i mączlik Od połowy maja szukaj wciornastków pod liśćmi W czerwcu sprawdzaj młode rośliny na czarne larwy gnatarza Rozłóż kryjówki na ślimaki Ślimaki uszkadzają wschody i rozsadę, wygryzając dziury w najmłodszych liściach aż do gołożeru. Żerują nocą, więc w dzień trudno je zobaczyć. Przez 3–5 tygodni po posadzeniu utrzymuj grządkę bez chwastów Największe straty dają chwasty rosnące od sadzenia do zakrycia międzyrzędzi przez liście, a metodyka podaje, że okres wolny od chwastów dla kapusty włoskiej z rozsady to 3–5 tygodni od sadzenia. Kapustowate chwasty żywią te same choroby i szkodniki, a kwitnące chwasty wabią śmietkę i motyle. Ściółka zamiast pielenia Czarna folia albo włóknina nie przepuszczają światła, więc chwasty pod nimi nie wschodzą; ściółka ogrzewa też ziemię, ogranicza parowanie i przyspiesza plonowanie. 2–3 tygodnie po posadzeniu dosyp azot Kapusta włoska ma największe potrzeby pokarmowe spośród kapust głowiastych, ale nadmiar azotu daje luźne, pękające główki, więcej azotanów i większą podatność na choroby i mszyce. Dlatego metodyka dzieli dawkę. Przy zawiązywaniu i dorastaniu główek podlewaj równo Mimo silnych korzeni kapusta włoska ma duże potrzeby wodne w czasie zawiązywania i dorastania główek. Susza, a po niej szybki wzrost po deszczu albo obfitym podlaniu, to według metodyki główna przyczyna wewnętrznego zbrunatnienia główek. Ciepło i długo mokre liście — czerń krzyżowych Chłodne, wilgotne noce — mączniak rzekomy Długo mokro przed zbiorem — szara pleśń Zbieraj główki w terminie, przy suchej pogodzie Opóźnianie zbioru sprzyja czerni krzyżowych, szarej pleśni i fuzaryjnemu gniciu główek — od pierwszych objawów fuzariozy do zniszczenia główki mijają 3–4 dni. Każde uszkodzenie główki to wrota dla mokrej i czarnej zgnilizny. Po zbiorze usuń resztki i głęboko przekop grządkę Na resztkach kapusty zimują jaja mszycy kapuścianej, poczwarki tantnisia i bielinka rzepnika, wciornastki, larwy chowacza galasówka w naroślach, a w glebie — poczwarki piętnówki, bobówki śmietek i rolnice. Resztki przenoszą też czarną zgniliznę, czerń krzyżowych, mączniaka rzekomego, zgniliznę twardzikową i fuzariozę.
Lipiec	Sadź kapustę włoską tam, gdzie od 4 lat nie rosły kapustowate Kiła kapusty, mątwik i większość szkodników kapustnych przeżywają w glebie po uprawie kapustowatych, więc metodyka każe wracać z kapustą na to samo miejsce najwcześniej po 4 latach. Po burakach i szpinaku grozi mątwik burakowy. Sprawdź odczyn — kapusta włoska lubi pH 6,5–7,5 Kapusta włoska najlepiej rośnie przy odczynie bliskim obojętnemu. Na glebie kwaśnej gorzej pobiera azot, fosfor i molibden, a kiła kapusty rozwija się łatwiej; przy pH powyżej 8 brakuje jej z kolei boru i innych mikroelementów. Przed sadzeniem przejrzyj ziemię na rolnice, pędraki i drutowce Pilnuj rozsady: czyste podłoże, ciepło do wschodów, potem co najmniej 12 °C Zgorzel siewek zabija kiełki i młode siewki, zwłaszcza gdy rosną powoli w zimnym, przelanym podłożu, za gęsto i bez światła. Rozsada, która po czwartym liściu dostanie chłodu poniżej 12 °C, może się zjarowizować i zamiast główki wybić w pęd kwiatostanowy. Przed sadzeniem obejrzyj korzenie rozsady Kiła kapusty najczęściej trafia na grządkę z zakażonym podłożem albo rozsadą. Metodyka i poradnik są zgodne: jeśli choćby 1% roślin w rozsadzie ma zgrubienia na korzeniach, takiej rozsady nie sadzi się w ogóle. Sadź po deszczu, do wilgotnej ziemi, i uzupełniaj wypady Na brak wody kapusta włoska jest najbardziej wrażliwa właśnie przy sadzeniu. Puste miejsca po roślinach, które się nie przyjęły, szybko zajmują chwasty. Wczesną kapustę zaraz po posadzeniu przykryj włókniną Metodyka podaje, że płaskie okrycie agrowłókniną niemal całkowicie chroni młodą kapustę przed śmietką i pchełkami — dwoma największymi problemami wiosennej uprawy — i przyspiesza zbiór o 2–3 tygodnie. Osłony z włókniny i siatek chronią też przed tantnisiem, chowaczami i ptakami. Kapusta jesienna i zimowa: od połowy lipca znów pilnuj śmietki Ciepło powyżej 14 °C — sprawdź młodą kapustę na pchełki Zaglądaj w serce rośliny na chowacze i paciornicę Szukaj gąsienic i złóż jaj na liściach Raz w tygodniu odwracaj liście — mszyce i mączlik Od połowy maja szukaj wciornastków pod liśćmi Rozłóż kryjówki na ślimaki Ślimaki uszkadzają wschody i rozsadę, wygryzając dziury w najmłodszych liściach aż do gołożeru. Żerują nocą, więc w dzień trudno je zobaczyć. Przez 3–5 tygodni po posadzeniu utrzymuj grządkę bez chwastów Największe straty dają chwasty rosnące od sadzenia do zakrycia międzyrzędzi przez liście, a metodyka podaje, że okres wolny od chwastów dla kapusty włoskiej z rozsady to 3–5 tygodni od sadzenia. Kapustowate chwasty żywią te same choroby i szkodniki, a kwitnące chwasty wabią śmietkę i motyle. Ściółka zamiast pielenia Czarna folia albo włóknina nie przepuszczają światła, więc chwasty pod nimi nie wschodzą; ściółka ogrzewa też ziemię, ogranicza parowanie i przyspiesza plonowanie. 2–3 tygodnie po posadzeniu dosyp azot Kapusta włoska ma największe potrzeby pokarmowe spośród kapust głowiastych, ale nadmiar azotu daje luźne, pękające główki, więcej azotanów i większą podatność na choroby i mszyce. Dlatego metodyka dzieli dawkę. Przy zawiązywaniu i dorastaniu główek podlewaj równo Mimo silnych korzeni kapusta włoska ma duże potrzeby wodne w czasie zawiązywania i dorastania główek. Susza, a po niej szybki wzrost po deszczu albo obfitym podlaniu, to według metodyki główna przyczyna wewnętrznego zbrunatnienia główek. Od lipca co kilka dni oglądaj liście pod kątem chorób Ciepło i długo mokre liście — czerń krzyżowych Chłodne, wilgotne noce — mączniak rzekomy Długo mokro przed zbiorem — szara pleśń Zbieraj główki w terminie, przy suchej pogodzie Opóźnianie zbioru sprzyja czerni krzyżowych, szarej pleśni i fuzaryjnemu gniciu główek — od pierwszych objawów fuzariozy do zniszczenia główki mijają 3–4 dni. Każde uszkodzenie główki to wrota dla mokrej i czarnej zgnilizny. Po zbiorze usuń resztki i głęboko przekop grządkę Na resztkach kapusty zimują jaja mszycy kapuścianej, poczwarki tantnisia i bielinka rzepnika, wciornastki, larwy chowacza galasówka w naroślach, a w glebie — poczwarki piętnówki, bobówki śmietek i rolnice. Resztki przenoszą też czarną zgniliznę, czerń krzyżowych, mączniaka rzekomego, zgniliznę twardzikową i fuzariozę.
Sierpień	Kapusta jesienna i zimowa: od połowy lipca znów pilnuj śmietki Ciepło powyżej 14 °C — sprawdź młodą kapustę na pchełki Zaglądaj w serce rośliny na chowacze i paciornicę Szukaj gąsienic i złóż jaj na liściach Raz w tygodniu odwracaj liście — mszyce i mączlik Od połowy maja szukaj wciornastków pod liśćmi Rozłóż kryjówki na ślimaki Ślimaki uszkadzają wschody i rozsadę, wygryzając dziury w najmłodszych liściach aż do gołożeru. Żerują nocą, więc w dzień trudno je zobaczyć. Przez 3–5 tygodni po posadzeniu utrzymuj grządkę bez chwastów Największe straty dają chwasty rosnące od sadzenia do zakrycia międzyrzędzi przez liście, a metodyka podaje, że okres wolny od chwastów dla kapusty włoskiej z rozsady to 3–5 tygodni od sadzenia. Kapustowate chwasty żywią te same choroby i szkodniki, a kwitnące chwasty wabią śmietkę i motyle. Przy zawiązywaniu i dorastaniu główek podlewaj równo Mimo silnych korzeni kapusta włoska ma duże potrzeby wodne w czasie zawiązywania i dorastania główek. Susza, a po niej szybki wzrost po deszczu albo obfitym podlaniu, to według metodyki główna przyczyna wewnętrznego zbrunatnienia główek. Od lipca co kilka dni oglądaj liście pod kątem chorób Ciepło i długo mokre liście — czerń krzyżowych Chłodne, wilgotne noce — mączniak rzekomy Długo mokro przed zbiorem — szara pleśń Zbieraj główki w terminie, przy suchej pogodzie Opóźnianie zbioru sprzyja czerni krzyżowych, szarej pleśni i fuzaryjnemu gniciu główek — od pierwszych objawów fuzariozy do zniszczenia główki mijają 3–4 dni. Każde uszkodzenie główki to wrota dla mokrej i czarnej zgnilizny. Po zbiorze usuń resztki i głęboko przekop grządkę Na resztkach kapusty zimują jaja mszycy kapuścianej, poczwarki tantnisia i bielinka rzepnika, wciornastki, larwy chowacza galasówka w naroślach, a w glebie — poczwarki piętnówki, bobówki śmietek i rolnice. Resztki przenoszą też czarną zgniliznę, czerń krzyżowych, mączniaka rzekomego, zgniliznę twardzikową i fuzariozę.
Wrzesień	Kapusta jesienna i zimowa: od połowy lipca znów pilnuj śmietki Zaglądaj w serce rośliny na chowacze i paciornicę Szukaj gąsienic i złóż jaj na liściach Raz w tygodniu odwracaj liście — mszyce i mączlik Od połowy maja szukaj wciornastków pod liśćmi Przy zawiązywaniu i dorastaniu główek podlewaj równo Mimo silnych korzeni kapusta włoska ma duże potrzeby wodne w czasie zawiązywania i dorastania główek. Susza, a po niej szybki wzrost po deszczu albo obfitym podlaniu, to według metodyki główna przyczyna wewnętrznego zbrunatnienia główek. Od lipca co kilka dni oglądaj liście pod kątem chorób Ciepło i długo mokre liście — czerń krzyżowych Chłodne, wilgotne noce — mączniak rzekomy Długo mokro przed zbiorem — szara pleśń Zbieraj główki w terminie, przy suchej pogodzie Opóźnianie zbioru sprzyja czerni krzyżowych, szarej pleśni i fuzaryjnemu gniciu główek — od pierwszych objawów fuzariozy do zniszczenia główki mijają 3–4 dni. Każde uszkodzenie główki to wrota dla mokrej i czarnej zgnilizny. Po zbiorze usuń resztki i głęboko przekop grządkę Na resztkach kapusty zimują jaja mszycy kapuścianej, poczwarki tantnisia i bielinka rzepnika, wciornastki, larwy chowacza galasówka w naroślach, a w glebie — poczwarki piętnówki, bobówki śmietek i rolnice. Resztki przenoszą też czarną zgniliznę, czerń krzyżowych, mączniaka rzekomego, zgniliznę twardzikową i fuzariozę.
Październik	Zaglądaj w serce rośliny na chowacze i paciornicę Szukaj gąsienic i złóż jaj na liściach Raz w tygodniu odwracaj liście — mszyce i mączlik Od połowy maja szukaj wciornastków pod liśćmi Przy zawiązywaniu i dorastaniu główek podlewaj równo Mimo silnych korzeni kapusta włoska ma duże potrzeby wodne w czasie zawiązywania i dorastania główek. Susza, a po niej szybki wzrost po deszczu albo obfitym podlaniu, to według metodyki główna przyczyna wewnętrznego zbrunatnienia główek. Od lipca co kilka dni oglądaj liście pod kątem chorób Ciepło i długo mokre liście — czerń krzyżowych Chłodne, wilgotne noce — mączniak rzekomy Długo mokro przed zbiorem — szara pleśń Zbieraj główki w terminie, przy suchej pogodzie Opóźnianie zbioru sprzyja czerni krzyżowych, szarej pleśni i fuzaryjnemu gniciu główek — od pierwszych objawów fuzariozy do zniszczenia główki mijają 3–4 dni. Każde uszkodzenie główki to wrota dla mokrej i czarnej zgnilizny. Zapowiadają mróz poniżej −9 °C — zbierz główki Metodyka podaje, że główki kapusty włoskiej gotowe do zbioru znoszą mróz do −9 °C, a tylko niektóre późne odmiany na zbiór zimowy wytrzymują do −15 °C. Przy silniejszym mrozie stojące na grządce główki przemarzają. Po zbiorze usuń resztki i głęboko przekop grządkę Na resztkach kapusty zimują jaja mszycy kapuścianej, poczwarki tantnisia i bielinka rzepnika, wciornastki, larwy chowacza galasówka w naroślach, a w glebie — poczwarki piętnówki, bobówki śmietek i rolnice. Resztki przenoszą też czarną zgniliznę, czerń krzyżowych, mączniaka rzekomego, zgniliznę twardzikową i fuzariozę.
Listopad	Zaglądaj w serce rośliny na chowacze i paciornicę Szukaj gąsienic i złóż jaj na liściach Raz w tygodniu odwracaj liście — mszyce i mączlik Od połowy maja szukaj wciornastków pod liśćmi Od lipca co kilka dni oglądaj liście pod kątem chorób Ciepło i długo mokre liście — czerń krzyżowych Chłodne, wilgotne noce — mączniak rzekomy Długo mokro przed zbiorem — szara pleśń Zbieraj główki w terminie, przy suchej pogodzie Opóźnianie zbioru sprzyja czerni krzyżowych, szarej pleśni i fuzaryjnemu gniciu główek — od pierwszych objawów fuzariozy do zniszczenia główki mijają 3–4 dni. Każde uszkodzenie główki to wrota dla mokrej i czarnej zgnilizny. Zapowiadają mróz poniżej −9 °C — zbierz główki Metodyka podaje, że główki kapusty włoskiej gotowe do zbioru znoszą mróz do −9 °C, a tylko niektóre późne odmiany na zbiór zimowy wytrzymują do −15 °C. Przy silniejszym mrozie stojące na grządce główki przemarzają. Po zbiorze usuń resztki i głęboko przekop grządkę Na resztkach kapusty zimują jaja mszycy kapuścianej, poczwarki tantnisia i bielinka rzepnika, wciornastki, larwy chowacza galasówka w naroślach, a w glebie — poczwarki piętnówki, bobówki śmietek i rolnice. Resztki przenoszą też czarną zgniliznę, czerń krzyżowych, mączniaka rzekomego, zgniliznę twardzikową i fuzariozę.
Grudzień	Zapowiadają mróz poniżej −9 °C — zbierz główki Metodyka podaje, że główki kapusty włoskiej gotowe do zbioru znoszą mróz do −9 °C, a tylko niektóre późne odmiany na zbiór zimowy wytrzymują do −15 °C. Przy silniejszym mrozie stojące na grządce główki przemarzają. Kapusta na zbiór zimowy: zbieraj w miarę potrzeb do połowy lutego Odmiany przeznaczone do zbioru zimowego zostawia się na grządce i zbiera od grudnia do połowy lutego — metodyka podaje, że niektóre późne odmiany znoszą mróz do −15 °C.

Zależne od pogody i obserwacji

Próg śmietki przekroczony — obsyp rośliny ziemią
Wykop więdnące rośliny i sprawdź korzenie Z porażonych kiłą korzeni, które gniją w ziemi, uwalnia się masa zarodników przetrwalnikowych żyjących w glebie do 8 lat. Usunięcie takich roślin przed rozkładem narośli to jeden z podstawowych punktów ochrony.
Okno pogodowe na zabieg

Choroby

Zgorzel siewek kapustnych Pythium spp., Phytophthora spp., Fusarium spp., Rhizoctonia spp., Alternaria spp., Botrytis spp., Sclerotinia spp. — Kiełki zamierają przed wschodami albo siewki po wschodach słabo rosną, żółkną i zamierają, pojedynczo lub placami. Szyjka korzeniowa brązowieje i się przewęża, korzenie brązowieją i łatwo się urywają. Rośliny porażone później mogą przetrwać ze zdrewniałą, przewężoną częścią podliścieniową. Objawy bywają mylone z żerowaniem śmietki.
Czarna zgnilizna kapustnych Xanthomonas campestris pv. campestris — Najczęściej od zawiązywania główek: na brzegach liści żółknące plamy w kształcie litery V, które postępują do nerwu głównego; nerwy i tkanka wokół nich czernieją, liście zasychają i opadają. Na przekroju głąba widać czerniejący pierścień wiązek przewodzących. Porażone główki zasiedla mokra zgnilizna; nie nadają się do przechowania ani kiszenia.
Mokra zgnilizna główek Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum, Pseudomonas marginalis — Na główkach małe plamki jakby nasiąknięte wodą, które szybko obejmują całą główkę; tkanka mięknie, rozpada się i wycieka śluzowata masa o przykrym zapachu. W sprzyjających warunkach gniją też dolne części łodygi. Najgroźniejsza przy dojrzałości zbiorczej i w przechowaniu.
Kiła kapusty Plasmodiophora brassicae — Na korzeniach pojedyncze lub liczne białe, potem brunatne narośla, które pękają, gniją i rozpadają się z przykrym zapachem. Roślina ma zablokowany przepływ wody — więdnie i zamiera. Pierwsze objawy mogą się pojawić już na rozsadzie w fazie 3–4 liści.
Czerń krzyżowych (alternarioza) Alternaria brassicae, A. brassicicola, A. alternata — Na dolnych, najstarszych liściach różnej wielkości ciemne, koncentryczne plamy z żółtą obwódką, pokryte aksamitnym, ciemnobrązowym nalotem; tkanka zamiera i wykrusza się. Grzyby powodują też zgorzel siewek. Choroba obniża trwałość przechowywanych główek.
Mączniak rzekomy kapustnych Hyaloperonospora parasitica — Na rozsadzie żółte, potem brunatniejące plamy na liścieniach i liściach z białoszarym nalotem od spodu — siewki żółkną i zamierają. Na starszych roślinach żółtawe lub oliwkowe plamy, często ograniczone nerwami, z nalotem pod spodem; porażone liście opadają.
Sucha zgnilizna kapustnych Leptosphaeria maculans, L. biglobosa (anamorfa Phoma lingam) — U nasady łodygi i na liściach owalne, zapadające się, jasnobrązowe plamy, które zasychają w zrakowaciałe wgłębienia z czarną lub purpurową obwódką i czarnymi kropkami owocników. Silnie porażone rośliny więdną, przebarwiają się na niebieskoczerwono i zamierają; w przechowaniu na wewnętrznych liściach główek pojawiają się czerniejące plamy.
Szara pleśń Botrytis cinerea — Brązowe, wodniste, szybko rosnące plamy na liściach; w chłodną, wilgotną pogodę pokrywa je szary, aksamitny, pylący nalot. Na główkach objawy najczęściej tuż przed zbiorem, a największe straty w długim przechowaniu. Porażone siewki szybko zamierają.
Zgnilizna twardzikowa Sclerotinia sclerotiorum — Na ogonkach lub u podstawy liści ciemnobrązowe, wodniste plamy, a potem biała, puszysta grzybnia z czarnymi, twardymi sklerocjami. Często ujawnia się dopiero w składowaniu i przechowaniu główek; w skrajnych przypadkach zamierają całe rośliny.
Fuzaryjne gnicie główek Fusarium avenaceum — Na zewnętrznych liściach okrywających główkę wodniste, potem brunatniejące przebarwienia z pomarańczowym nalotem zarodników; tkanka gnije. Od pierwszych objawów do zniszczenia główki mijają 3–4 dni. Największe szkody przed zbiorem i w długim przechowaniu.
Wewnętrzne zbrunatnienie główek (tipburn) zaburzenie fizjologiczne — deficyt wapnia — U młodych roślin na brzegach najmłodszych liści sercowych jasnobrązowe, czerniejące nekrozy; u starszych brunatnienie wokół głąba widać dopiero po rozcięciu główki. Po zbiorze nie postępuje, ale w uszkodzonej tkance rozwija się wtórnie mokra zgnilizna. To NIE jest choroba infekcyjna.
Naroślowatość liści (oedema) zaburzenie fizjologiczne — Na spodniej stronie liści jasne narośla przypominające galasy, powstałe z pękniętej skórki. To NIE jest choroba infekcyjna.

Szkodniki

Śmietka kapuściana Delia radicum — Larwy wiosennego pokolenia niszczą korzenie boczne i drążą płytkie korytarze w korzeniu palowym i szyjce korzeniowej świeżo posadzonej rozsady — rośliny więdną, łatwo dają się wyciągnąć z ziemi i zamierają; masowy nalot może zniszczyć całą uprawę. Larwy kolejnych pokoleń drążą korytarze w nerwach i ogonkach liści.
Śmietka glebowa i śmietka kiełkówka Delia platura, Delia florilega — Larwy wgryzają się w szyjkę korzeniową rozsady i młodych roślin, które więdną i zamierają. Najgroźniejsze w czasie produkcji rozsady i tuż po jej posadzeniu.
Pchełki Phyllotreta nemorum, P. undulata, P. atra, P. nigripes, Psylliodes chrysocephala — Chrząszcze wygryzają w liściach liczne drobne otwory — roślina traci wodę i powierzchnię liści, a przy masowym wystąpieniu więdnie, liście brązowieją i zamierają. Najgroźniejsze dla świeżo posadzonych roślin w fazie 2–4 liści, w ciepłą, suchą i słoneczną pogodę.
Chowacze Ceutorhynchus pallidactylus, C. napi, C. assimilis — Chrząszcze wygryzają dziury w liściach. Larwy chowacza brukwiaczka żerują w wierzchołkach wzrostu, pędach i ogonkach, chowacza czterozębnego — w nerwach głównych, ogonkach i łodygach, zostawiając czarne odchody. Chowacz galasówek tworzy na szyjce korzeniowej kuliste narośla ok. 1 cm.
Paciornica krzyżowianka Contarinia nasturtii — Na kapuście włoskiej sporadycznie. Larwy uszkadzają liście sercowe i stożek wzrostu — główki się nie tworzą albo powstaje kilka małych; ogonki liściowe grubieją i skręcają się, liście kędzierzawieją, a silnie uszkodzone rośliny gniją.
Mszyca kapuściana Brevicoryne brassicae — Kolonie wysysają dużo soku — wzrost słabnie, główki drobnieją, najmłodsze liście skręcają się, odbarwiają i różowieją, a rosa miodowa obrasta grzybami sadzakowymi. Przy silnym zasiedleniu młode rośliny zamierają. Przenosi wirusy mozaiki rzepy (TuMV) i kalafiora (CaMV).
Mszyca brzoskwiniowa Myzus persicae — Na kapuście pojawia się okazjonalnie. Deformuje liście i hamuje wzrost; żerująca na rozsadzie sprawia, że kapusta nie wytwarza główki. Przenosi wirusy mozaiki rzepy i kalafiora.
Mączlik warzywny Aleyrodes proletella — Dorosłe owady i larwy wysysają sok ze spodu liści; rosa miodowa zanieczyszcza liście, a rosnące na niej grzyby sadzakowe ograniczają fotosyntezę. Rośliny są zanieczyszczone jajami i larwami. W ostatnich latach groźny szkodnik kapusty włoskiej.
Wciornastek tytoniowiec Thrips tabaci — Larwy i samice żerują skupiskami na spodzie liści: powstają srebrzystobiałe plamy z czarnymi grudkami odchodów, a po drugiej stronie liścia — drobne skorkowacenia. W główce wchodzą między liście.
Miniarka kapuścianka Phytomyza rufipes — Larwy drążą w liściach najpierw wąskie korytarze w stronę nerwu lub łodygi, potem rozległe miny komorowe z luźno ułożonymi odchodami; na młodych roślinach mogą wgryzać się w łodygę.
Gnatarz rzepakowiec (czarna liszka) Athalia rosae — Larwy objadają liście młodych i starszych roślin.
Tantniś krzyżowiaczek Plutella xylostella — Gąsienice wiosennego pokolenia żerują w liściach sercowych i uszkadzają stożek wzrostu. Młode minują liście, starsze wyjadają tkankę między nerwami, zostawiając drobne otwory i okienka.
Bielinek kapustnik Pieris brassicae — Młode gąsienice żerują gromadnie, zeskrobując tkankę, starsze rozchodzą się i wyjadają dziury aż do samych grubszych nerwów; rośliny są zanieczyszczone odchodami. Groźne jest letnie pokolenie.
Bielinek rzepnik Pieris rapae — W ostatnich latach liczniejszy i groźniejszy od bielinka kapustnika. Gąsienice żerują pojedynczo, wygryzają dziury w liściach i wgryzają się w główki, zostawiając odchody.
Piętnówka kapustnica Mamestra brassicae — Gąsienice wygryzają duże, okrągłe otwory, omijając brzegi i nerwy. Gąsienice drugiego pokolenia wgryzają się w głąb główek, zanieczyszczają je odchodami i powodują gnicie.
Błyszczka jarzynówka Autographa gamma — Gąsienice dziurawią liście, często do gołożeru, zostawiając na roślinie i wokół niej brązowe odchody.
Rolnice Agrotis segetum, A. exclamationis, A. ipsilon, Xestia c-nigrum, Noctua pronuba — Młode gąsienice żerują w dzień na liściach i podcinają rozsadę, zostawiając puste place; starsze żerują nocą na szyjce korzeniowej i korzeniach, a rośliny się przewracają. Jedna gąsienica niszczy kilka–kilkanaście roślin.
Pędraki Melolontha melolontha, Amphimallon solstitiale, Phyllopertha horticola — Larwy uszkadzają podziemne części roślin, siewki i młode rośliny; dorosłe chrząszcze wygryzają dziury w liściach.
Drutowce (larwy sprężykowatych) Agriotes lineatus, A. sputator, A. obscurus i inne Elateridae — Larwy podgryzają i zjadają podziemne części roślin przez cały sezon; wiosną młode rośliny zamierają.
Mątwik burakowy Heterodera schachtii — Nicień korzeniowy: roślina wytwarza masę drobnych korzeni bocznych, słabo rośnie, zewnętrzne liście żółkną i zasychają, a w upał rośliny więdną. Objawy występują placami.
Ślimaki Deroceras reticulatum, Arion vulgaris, Limax maximus — Wygryzają dziury w liściach aż do gołożeru albo zeskrobują tkankę; najchętniej zjadają najmłodsze liście wschodów i rozsady.
Ptaki, zając i królik Aves, Lepus europaeus, Oryctolagus cuniculus — Gołębie, gawrony i kawki zjadają młode rośliny. Zające i dzikie króliki niszczą wiosenne nasadzenia, zwłaszcza w pobliżu młodników, pagórków i nasypów.

Dane o tej roślinie pochodzą z: Extension Gardener Plant Toolbox, GRIN Taxonomy. Pełny wykaz z licencjami: źródła danych.