Pietruszka (korzeniowa i naciowa)

Petroselinum crispum warzywo

Co zrobić we wrześniu

Podgryzione rośliny? Szukaj gąsienic rolnic
Latem co tydzień oglądaj liście — septorioza
Od sierpnia co 2 tygodnie oceniaj nać — alternarioza
Od połowy sierpnia co 3–4 dni — mączniak prawdziwy i rzekomy
Dwa miesiące przed zbiorem podlewaj głęboko Drugi okres największej potrzeby wody to intensywny przyrost korzeni, mniej więcej dwa miesiące przed zbiorem. Susza daje wtedy drobne i rozwidlone korzenie, a gwałtowne zmiany wilgotności — korzenie boczne na korzeniu głównym i pęknięcia.
Tnij nać co około 4 tygodnie Pietruszka naciowa daje pierwszy zbiór mniej więcej 4 miesiące po siewie, a potem odrasta i można ją ciąć co ok. 30 dni, od końca czerwca do późnej jesieni. Nać jest nietrwała i bardzo wrażliwa na etylen — przy jabłkach i gruszkach szybko żółknie.
Jesienią pilnuj nornic przy grządce i kopcu Nornik polny i karczownik żerują na pietruszce jesienią, w polu i w kopcach. Źródła wiążą masowe pojawy z długą, suchą i ciepłą jesienią oraz ze śnieżną zimą bez odwilży.

Wymagania

Stanowisko	słońce
Wysokość	20 cm–91 cm
Szerokość	20 cm–30 cm
Kwitnienie	cze–lip
Kolor kwiatów	żółty, zielony
Gleba	żyzna, próchniczna, przepuszczalna · szacunek
Wilgotność	umiarkowanie wilgotna · szacunek
Odczyn	kwaśna, lekko kwaśna, obojętna
Mrozoodporność	mrozoodporna pod okryciem · strefa 6+
Pokrój	bylina zielna

Nasiona zawierają duże ilości apiolu i są trujące dla ludzi — nie stosuje się ich w kuchni ani leczniczo; liście i korzeń są jadalne.

Kalendarz zabiegów

Styczeń	Zimą sprawdź nasiona i zaplanuj grządkę Septorioza, alternarioza i zgorzel siewek przenoszą się na nasionach, a nasiona pietruszki szybko tracą zdolność kiełkowania. Najtańsze zabezpieczenie to zdrowe, świeże nasiona i miejsce po 4 latach przerwy — oba trzeba ogarnąć przed wiosną.
Luty	Zimą sprawdź nasiona i zaplanuj grządkę Septorioza, alternarioza i zgorzel siewek przenoszą się na nasionach, a nasiona pietruszki szybko tracą zdolność kiełkowania. Najtańsze zabezpieczenie to zdrowe, świeże nasiona i miejsce po 4 latach przerwy — oba trzeba ogarnąć przed wiosną.
Marzec	Zachowaj 4 lata przerwy po roślinach baldaszkowatych Wszystkie trzy dokumenty IO-PIB są tu zgodne: pietruszki nie sieje się po sobie ani po marchwi, selerze, pasternaku i innych baldaszkowatych częściej niż co 4 lata. Te rośliny dzielą choroby i szkodniki — połyśnicę marchwiankę, guzaka północnego, szpilecznika baldasznika — a krótsza przerwa wprost sprzyja nicieniom. Spulchnij głęboko, wyrównaj i wysiej tego samego dnia Pietruszka rośnie w głąb, więc zbita warstwa i kamienie dają krótkie, beczkowate i rozwidlone korzenie. Metodyka zaleca głębokie spulchnienie jesienią i staranne wyrównanie wiosną, bo tylko na równej ziemi nasiona trafią na jednakową głębokość. Pietruszka źle znosi też brak powietrza w glebie — krótkie zalanie potrafi zabić rośliny, a te, które przeżyją, łatwiej łapią choroby. Gleba ma już 8°C — przejrzyj ziemię przed siewem Siej wcześnie, płytko i ze świeżych nasion Pietruszka kiełkuje 3–4 tygodnie, a odmiany późne potrzebują 180–200 dni do zbioru, dlatego sieje się ją tak wcześnie, jak pozwala ziemia. Wczesny siew ma też drugi skutek, który metodyka opisuje wprost: połyśnica składa jaja, gdy rośliny są już starsze, a wtedy jedna larwa niszczy 1–2 rośliny zamiast nawet 10 siewek. Nasiona kiełkują już w 2–3°C, a siewki znoszą przymrozek do −9°C. Przykryj świeży siew włókniną na 2–4 tygodnie Okrycie przyspiesza wschody i wzrost, trzyma wilgoć w ziemi i nie pozwala jej zaskorupieć po ulewie — a skorupa potrafi zatrzymać słabe siewki pietruszki pod ziemią. Metodyka pietruszki wymienia też osłony z włókniny i siatki entomologicznej jako ochronę przed połyśnicą marchwianką, choć przykład podaje dla marchwi. Od siewu do wschodów nie dopuść do przeschnięcia ziemi Źródła wskazują dwa okresy, w których pietruszka najgorzej znosi brak wody: od siewu do wschodów i intensywny przyrost korzeni. Przy suchej ziemi kiełkowanie jeszcze się wydłuża, wschody są nierówne, a chwasty zdążą zagłuszyć siewki.
Kwiecień	Zachowaj 4 lata przerwy po roślinach baldaszkowatych Wszystkie trzy dokumenty IO-PIB są tu zgodne: pietruszki nie sieje się po sobie ani po marchwi, selerze, pasternaku i innych baldaszkowatych częściej niż co 4 lata. Te rośliny dzielą choroby i szkodniki — połyśnicę marchwiankę, guzaka północnego, szpilecznika baldasznika — a krótsza przerwa wprost sprzyja nicieniom. Spulchnij głęboko, wyrównaj i wysiej tego samego dnia Pietruszka rośnie w głąb, więc zbita warstwa i kamienie dają krótkie, beczkowate i rozwidlone korzenie. Metodyka zaleca głębokie spulchnienie jesienią i staranne wyrównanie wiosną, bo tylko na równej ziemi nasiona trafią na jednakową głębokość. Pietruszka źle znosi też brak powietrza w glebie — krótkie zalanie potrafi zabić rośliny, a te, które przeżyją, łatwiej łapią choroby. Gleba ma już 8°C — przejrzyj ziemię przed siewem Siej wcześnie, płytko i ze świeżych nasion Pietruszka kiełkuje 3–4 tygodnie, a odmiany późne potrzebują 180–200 dni do zbioru, dlatego sieje się ją tak wcześnie, jak pozwala ziemia. Wczesny siew ma też drugi skutek, który metodyka opisuje wprost: połyśnica składa jaja, gdy rośliny są już starsze, a wtedy jedna larwa niszczy 1–2 rośliny zamiast nawet 10 siewek. Nasiona kiełkują już w 2–3°C, a siewki znoszą przymrozek do −9°C. Przykryj świeży siew włókniną na 2–4 tygodnie Okrycie przyspiesza wschody i wzrost, trzyma wilgoć w ziemi i nie pozwala jej zaskorupieć po ulewie — a skorupa potrafi zatrzymać słabe siewki pietruszki pod ziemią. Metodyka pietruszki wymienia też osłony z włókniny i siatki entomologicznej jako ochronę przed połyśnicą marchwianką, choć przykład podaje dla marchwi. Od siewu do wschodów nie dopuść do przeschnięcia ziemi Źródła wskazują dwa okresy, w których pietruszka najgorzej znosi brak wody: od siewu do wschodów i intensywny przyrost korzeni. Przy suchej ziemi kiełkowanie jeszcze się wydłuża, wschody są nierówne, a chwasty zdążą zagłuszyć siewki. Co tydzień obejrzyj wschody — zgorzel siewek Pielenie od wschodów do zakrycia międzyrzędzi Pietruszka długo wschodzi, wolno rośnie i na początku słabo zakrywa ziemię, więc przegrywa z chwastami, które wschodzą przed nią. Metodyka definiuje dla niej okres, w którym grządka musi być czysta: od wschodów do chwili, gdy liście zakryją międzyrzędzia, czyli mniej więcej przez pierwszą 1/3 wegetacji. Kwitnące chwasty karmią nektarem połyśnicę i motyle rolnic.
Maj	Gleba ma już 8°C — przejrzyj ziemię przed siewem Siej wcześnie, płytko i ze świeżych nasion Pietruszka kiełkuje 3–4 tygodnie, a odmiany późne potrzebują 180–200 dni do zbioru, dlatego sieje się ją tak wcześnie, jak pozwala ziemia. Wczesny siew ma też drugi skutek, który metodyka opisuje wprost: połyśnica składa jaja, gdy rośliny są już starsze, a wtedy jedna larwa niszczy 1–2 rośliny zamiast nawet 10 siewek. Nasiona kiełkują już w 2–3°C, a siewki znoszą przymrozek do −9°C. Przykryj świeży siew włókniną na 2–4 tygodnie Okrycie przyspiesza wschody i wzrost, trzyma wilgoć w ziemi i nie pozwala jej zaskorupieć po ulewie — a skorupa potrafi zatrzymać słabe siewki pietruszki pod ziemią. Metodyka pietruszki wymienia też osłony z włókniny i siatki entomologicznej jako ochronę przed połyśnicą marchwianką, choć przykład podaje dla marchwi. Od siewu do wschodów nie dopuść do przeschnięcia ziemi Źródła wskazują dwa okresy, w których pietruszka najgorzej znosi brak wody: od siewu do wschodów i intensywny przyrost korzeni. Przy suchej ziemi kiełkowanie jeszcze się wydłuża, wschody są nierówne, a chwasty zdążą zagłuszyć siewki. Co tydzień obejrzyj wschody — zgorzel siewek Pielenie od wschodów do zakrycia międzyrzędzi Pietruszka długo wschodzi, wolno rośnie i na początku słabo zakrywa ziemię, więc przegrywa z chwastami, które wschodzą przed nią. Metodyka definiuje dla niej okres, w którym grządka musi być czysta: od wschodów do chwili, gdy liście zakryją międzyrzędzia, czyli mniej więcej przez pierwszą 1/3 wegetacji. Kwitnące chwasty karmią nektarem połyśnicę i motyle rolnic. Druga dawka azotu — najpóźniej do połowy lipca Pietruszka ma średnie wymagania pokarmowe. Nadmiar azotu daje duże liście i słaby korzeń, a miękką, soczystą tkankę chętniej atakują mszyce; niedobór azotu pod koniec uprawy sprzyja z kolei pękaniu korzeni. Metodyka dzieli azot i wyznacza twardy termin ostatniej dawki: połowa lipca. W maju przeglądaj brzegi liści — golanica baldaszka Żółte tablice na połyśnicę — od połowy maja Co tydzień zajrzyj u nasady liści — mszyce Podgryzione rośliny? Szukaj gąsienic rolnic
Czerwiec	Od siewu do wschodów nie dopuść do przeschnięcia ziemi Źródła wskazują dwa okresy, w których pietruszka najgorzej znosi brak wody: od siewu do wschodów i intensywny przyrost korzeni. Przy suchej ziemi kiełkowanie jeszcze się wydłuża, wschody są nierówne, a chwasty zdążą zagłuszyć siewki. Co tydzień obejrzyj wschody — zgorzel siewek Pielenie od wschodów do zakrycia międzyrzędzi Pietruszka długo wschodzi, wolno rośnie i na początku słabo zakrywa ziemię, więc przegrywa z chwastami, które wschodzą przed nią. Metodyka definiuje dla niej okres, w którym grządka musi być czysta: od wschodów do chwili, gdy liście zakryją międzyrzędzia, czyli mniej więcej przez pierwszą 1/3 wegetacji. Kwitnące chwasty karmią nektarem połyśnicę i motyle rolnic. Druga dawka azotu — najpóźniej do połowy lipca Pietruszka ma średnie wymagania pokarmowe. Nadmiar azotu daje duże liście i słaby korzeń, a miękką, soczystą tkankę chętniej atakują mszyce; niedobór azotu pod koniec uprawy sprzyja z kolei pękaniu korzeni. Metodyka dzieli azot i wyznacza twardy termin ostatniej dawki: połowa lipca. W maju przeglądaj brzegi liści — golanica baldaszka Żółte tablice na połyśnicę — od połowy maja Co tydzień zajrzyj u nasady liści — mszyce Podgryzione rośliny? Szukaj gąsienic rolnic Tnij nać co około 4 tygodnie Pietruszka naciowa daje pierwszy zbiór mniej więcej 4 miesiące po siewie, a potem odrasta i można ją ciąć co ok. 30 dni, od końca czerwca do późnej jesieni. Nać jest nietrwała i bardzo wrażliwa na etylen — przy jabłkach i gruszkach szybko żółknie.
Lipiec	Pielenie od wschodów do zakrycia międzyrzędzi Pietruszka długo wschodzi, wolno rośnie i na początku słabo zakrywa ziemię, więc przegrywa z chwastami, które wschodzą przed nią. Metodyka definiuje dla niej okres, w którym grządka musi być czysta: od wschodów do chwili, gdy liście zakryją międzyrzędzia, czyli mniej więcej przez pierwszą 1/3 wegetacji. Kwitnące chwasty karmią nektarem połyśnicę i motyle rolnic. Druga dawka azotu — najpóźniej do połowy lipca Pietruszka ma średnie wymagania pokarmowe. Nadmiar azotu daje duże liście i słaby korzeń, a miękką, soczystą tkankę chętniej atakują mszyce; niedobór azotu pod koniec uprawy sprzyja z kolei pękaniu korzeni. Metodyka dzieli azot i wyznacza twardy termin ostatniej dawki: połowa lipca. W maju przeglądaj brzegi liści — golanica baldaszka Żółte tablice na połyśnicę — od połowy maja Co tydzień zajrzyj u nasady liści — mszyce Podgryzione rośliny? Szukaj gąsienic rolnic Latem co tydzień oglądaj liście — septorioza Tnij nać co około 4 tygodnie Pietruszka naciowa daje pierwszy zbiór mniej więcej 4 miesiące po siewie, a potem odrasta i można ją ciąć co ok. 30 dni, od końca czerwca do późnej jesieni. Nać jest nietrwała i bardzo wrażliwa na etylen — przy jabłkach i gruszkach szybko żółknie.
Sierpień	Żółte tablice na połyśnicę — od połowy maja Co tydzień zajrzyj u nasady liści — mszyce Podgryzione rośliny? Szukaj gąsienic rolnic Latem co tydzień oglądaj liście — septorioza Od sierpnia co 2 tygodnie oceniaj nać — alternarioza Od połowy sierpnia co 3–4 dni — mączniak prawdziwy i rzekomy Dwa miesiące przed zbiorem podlewaj głęboko Drugi okres największej potrzeby wody to intensywny przyrost korzeni, mniej więcej dwa miesiące przed zbiorem. Susza daje wtedy drobne i rozwidlone korzenie, a gwałtowne zmiany wilgotności — korzenie boczne na korzeniu głównym i pęknięcia. Tnij nać co około 4 tygodnie Pietruszka naciowa daje pierwszy zbiór mniej więcej 4 miesiące po siewie, a potem odrasta i można ją ciąć co ok. 30 dni, od końca czerwca do późnej jesieni. Nać jest nietrwała i bardzo wrażliwa na etylen — przy jabłkach i gruszkach szybko żółknie.
Wrzesień	Podgryzione rośliny? Szukaj gąsienic rolnic Latem co tydzień oglądaj liście — septorioza Od sierpnia co 2 tygodnie oceniaj nać — alternarioza Od połowy sierpnia co 3–4 dni — mączniak prawdziwy i rzekomy Dwa miesiące przed zbiorem podlewaj głęboko Drugi okres największej potrzeby wody to intensywny przyrost korzeni, mniej więcej dwa miesiące przed zbiorem. Susza daje wtedy drobne i rozwidlone korzenie, a gwałtowne zmiany wilgotności — korzenie boczne na korzeniu głównym i pęknięcia. Tnij nać co około 4 tygodnie Pietruszka naciowa daje pierwszy zbiór mniej więcej 4 miesiące po siewie, a potem odrasta i można ją ciąć co ok. 30 dni, od końca czerwca do późnej jesieni. Nać jest nietrwała i bardzo wrażliwa na etylen — przy jabłkach i gruszkach szybko żółknie. Jesienią pilnuj nornic przy grządce i kopcu Nornik polny i karczownik żerują na pietruszce jesienią, w polu i w kopcach. Źródła wiążą masowe pojawy z długą, suchą i ciepłą jesienią oraz ze śnieżną zimą bez odwilży.
Październik	Latem co tydzień oglądaj liście — septorioza Od sierpnia co 2 tygodnie oceniaj nać — alternarioza Od połowy sierpnia co 3–4 dni — mączniak prawdziwy i rzekomy Tnij nać co około 4 tygodnie Pietruszka naciowa daje pierwszy zbiór mniej więcej 4 miesiące po siewie, a potem odrasta i można ją ciąć co ok. 30 dni, od końca czerwca do późnej jesieni. Nać jest nietrwała i bardzo wrażliwa na etylen — przy jabłkach i gruszkach szybko żółknie. Wykop korzenie w drugiej połowie października, przy suchej pogodzie Pietruszka lepiej znosi chłód niż marchew i seler, więc zbiera się ją później. Nie wolno jednak zwlekać z korzeniami na przechowanie: mokra zgnilizna, rizoktonioza i fuzarioza wchodzą przez rany i wilgoć, a do zakażeń dochodzi najczęściej przy zbiorze w deszczu i przy obcinaniu naci. Pietruszka zostaje w gruncie? Obsyp ją ziemią Dobrze wykształcone korzenie odmian późnych mniej boją się mrozu i w łagodne, śnieżne zimy mogą przezimować w polu pod śniegiem albo liśćmi — wtedy zbiera się je wiosną. Na przezimowanie w gruncie przeznacza się też pietruszkę naciową z siewu lipcowego. W przechowaniu przeglądaj korzenie co tydzień Pietruszka przechowuje się gorzej niż marchew, bo łatwiej gnije. Szara pleśń, zgnilizna twardzikowa, mokra zgnilizna i fuzarioza (zgnilizny kopcowe) rozwijają się w przechowaniu, a kontakt zdrowych korzeni z chorymi szybko roznosi chorobę. Po zbiorze uprzątnij nać i przekop głęboko Na resztkach pietruszki zimują sprawcy alternariozy, septoriozy, mączniaków i zgnilizny twardzikowej, a głęboka orka niszczy znaczną część pędraków, drutowców, gąsienic rolnic i bobówek połyśnicy. Sklerocja zgnilizny twardzikowej trzeba przykryć ziemią głębiej niż na 25 cm. Jesienią pilnuj nornic przy grządce i kopcu Nornik polny i karczownik żerują na pietruszce jesienią, w polu i w kopcach. Źródła wiążą masowe pojawy z długą, suchą i ciepłą jesienią oraz ze śnieżną zimą bez odwilży.
Listopad	Latem co tydzień oglądaj liście — septorioza Od sierpnia co 2 tygodnie oceniaj nać — alternarioza Wykop korzenie w drugiej połowie października, przy suchej pogodzie Pietruszka lepiej znosi chłód niż marchew i seler, więc zbiera się ją później. Nie wolno jednak zwlekać z korzeniami na przechowanie: mokra zgnilizna, rizoktonioza i fuzarioza wchodzą przez rany i wilgoć, a do zakażeń dochodzi najczęściej przy zbiorze w deszczu i przy obcinaniu naci. Pietruszka zostaje w gruncie? Obsyp ją ziemią Dobrze wykształcone korzenie odmian późnych mniej boją się mrozu i w łagodne, śnieżne zimy mogą przezimować w polu pod śniegiem albo liśćmi — wtedy zbiera się je wiosną. Na przezimowanie w gruncie przeznacza się też pietruszkę naciową z siewu lipcowego. W przechowaniu przeglądaj korzenie co tydzień Pietruszka przechowuje się gorzej niż marchew, bo łatwiej gnije. Szara pleśń, zgnilizna twardzikowa, mokra zgnilizna i fuzarioza (zgnilizny kopcowe) rozwijają się w przechowaniu, a kontakt zdrowych korzeni z chorymi szybko roznosi chorobę. Po zbiorze uprzątnij nać i przekop głęboko Na resztkach pietruszki zimują sprawcy alternariozy, septoriozy, mączniaków i zgnilizny twardzikowej, a głęboka orka niszczy znaczną część pędraków, drutowców, gąsienic rolnic i bobówek połyśnicy. Sklerocja zgnilizny twardzikowej trzeba przykryć ziemią głębiej niż na 25 cm. Jesienią pilnuj nornic przy grządce i kopcu Nornik polny i karczownik żerują na pietruszce jesienią, w polu i w kopcach. Źródła wiążą masowe pojawy z długą, suchą i ciepłą jesienią oraz ze śnieżną zimą bez odwilży.

Zależne od pogody i obserwacji

Okno pogodowe na zabieg
Brodate, krzaczaste korzenie? Zbadaj glebę na nicienie

Choroby

Septorioza liści pietruszki Septoria petroselini — Drobne, okrągłe, jasnobrązowe plamy o średnicy kilku milimetrów z wyraźną czerwonobrunatną obwódką. Z czasem plam przybywa, rosną i łączą się, liście żółkną i zamierają. Na plamach widać drobne, błyszczące, zagłębione w tkance czarne owocniki. Na ogonkach podobne plamy, lekko zapadnięte. Łatwo pomylić z chwościkiem pietruszki.
Alternarioza pietruszki Alternaria alternata — Grzyb atakuje dolne, starzejące się liście. Od brzegów blaszki idą brązowoczarne plamy, które szybko rosną; tkanka wokół żółknie, liście więdną, brązowieją i zamierają. W wilgotnym powietrzu na plamach pojawia się czarny nalot zarodników. Na korzeniach w przechowaniu — ciemnobrązowe, powiększające się plamy.
Mączniak prawdziwy baldaszkowatych Erysiphe heraclei — Pojedyncze białe plamy mączystego nalotu grzybni i zarodników po obu stronach liści i na ogonkach, najpierw na najmłodszych liściach. W krótkim czasie nalot pokrywa całą blaszkę; na nim mogą być widoczne drobne czarne owocniki. Najstarsze liście w gęstej dolnej części rozety żółkną, brązowieją i zamierają, rośliny mają zahamowany wzrost.
Mączniak rzekomy pietruszki Plasmopara petroselini — Na górnej stronie liści białe, potem żółte, szybko rosnące plamy ograniczone nerwami; po spodniej stronie w miejscu plam obfity biały lub biało-szary nalot zarodnikowania. Chore liście stopniowo więdną i zamierają. Często na tej samej grządce występuje razem z mączniakiem prawdziwym.
Zgorzel siewek Pythium spp., Fusarium spp., Alternaria spp., Rhizoctonia solani — Porażone nasiona nie kiełkują albo liścienie brązowieją i zamierają jeszcze pod ziemią; w rzędach widać pojedyncze puste miejsca albo całe place bez siewek. Wzeszłe siewki mają u nasady wodniste, miękkie przewężenie, przewracają się, brązowieją i zamierają, a ich korzenie brunatnieją.
Rizoktonioza pietruszki Rhizoctonia solani (Thanatephorus cucumeris) — Na siewkach zgnilizna korzeni i podstawy pędu („czarna nóżka”). U starszych roślin od gnijących korzeni zamierają ogonki — liście od dołu więdną i żółkną. Przed zbiorem na części korzenia nad ziemią wodniste, brązowe, szybko rosnące plamy, czasem z jasnobrązową grzybnią. W przechowaniu drobne, płaskie sklerocja i brunatno-fioletowe zapadnięte plamy, zwykle od miejsca zranienia.
Fuzarioza warzyw korzeniowych Fusarium spp. — Na siewkach i młodych roślinach zgnilizna korzeni i zahamowanie wzrostu, liście od dołu więdną i żółkną; pod rozetą brązowa zgnilizna obejmująca cały obwód. W przechowaniu soczewkowate plamy gnilne od nasady korzeni bocznych albo ran, które rozrastają się w sine, pękające podłużnie place; sucha zgnilizna przechodzi w mokrą, często gniją końce korzeni na 1–2 cm, walec osiowy brunatnieje. Czasem biała grzybnia z pomarańczowymi skupieniami zarodników.
Zgnilizna twardzikowa Sclerotinia sclerotiorum — U nasady ogonków i na części korzenia nad ziemią wodniste, brązowe, szybko rosnące plamy. Wkrótce na nich i na ziemi pod rozetą pojawia się biała, zbita, watowata grzybnia z czarnymi, błyszczącymi sklerocjami wielkości 3–10 mm. Liście więdną, zamierają i opadają. Objawy zwykle pod koniec wegetacji i w przechowaniu.
Szara pleśń Botryotinia fuckeliana (st. konidialne Botrytis cinerea) — Wodniste, szybko rosnące plamy na liściach, ogonkach i korzeniach, zwykle od miejsca zranienia. W wilgotnym powietrzu tkanka jest mazista i rozpada się, a na niej wyrasta obfity szary, pylący nalot zarodników; w suchym plamy zasychają. Na korzeniach w przechowaniu brązowe, rozszerzające się plamy z szarym nalotem, później drobne czarne sklerocja.
Mokra zgnilizna korzeni Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum — Pod koniec wegetacji na części korzenia wystającej z ziemi wodniste, brązowe plamy; tkanka jest mazista i nieprzyjemnie pachnie. Zgnilizna przechodzi na ogonki — rozeta więdnie, brązowieje i zamiera. W przechowaniu maceracja wzdłuż korzenia od miejsca uszkodzenia; w sprzyjających warunkach cały korzeń zmienia się w miękką, śluzowatą papkę, a cuchnący zapach dają wtórnie bakterie saprofityczne.

Szkodniki

Połyśnica marchwianka Chamaepsila rosae — Larwy pierwszego pokolenia żerują od wschodów i zjadają siewki prawie w całości; uszkodzony wierzchołek korzenia rozgałęzia się, a liście przebarwiają się na fioletowo i żółkną. Larwy drugiego pokolenia od końca lipca do września drążą pod skórką korzenia korytarze wypełnione odchodami; taki korzeń gnije i nie nadaje się do jedzenia ani przechowania. Larwy mogą żerować dalej w przechowalni.
Mszyca wierzbowo-marchwiowa Cavariella aegopodii — Wysysa soki z najmłodszych liści — kędzierzawią się, żółkną, brązowieją i zasychają. Rośliny pokrywa spadź z grzybami sadzakowymi, wylinki i martwe mszyce. Przy dużej liczebności korzenie są słabo wykształcone. Przenosi wiele wirusów.
Mszyca głogowo-marchwiana Dysaphis crataegi — Żeruje w koloniach u nasady naci i na szyjce korzeniowej; przy dużej liczebności tworzy „kożuch” na ziemi wokół roślin. Hamuje wzrost korzenia, nać przebarwia się i deformuje; spadź porasta czarny nalot grzybów sadzakowych.
Golanica baldaszka Trioza apicalis — Dorosłe i larwy wysysają soki z liści; liście zwijają się i kędzierzawią, wzrost jest zahamowany. Najgroźniejsza dla młodych roślin w ciepłą, słoneczną i umiarkowanie wilgotną pogodę — może powodować masowe zamieranie siewek.
Rolnice (gąsienice sówkowatych) Agrotis segetum, A. exclamationis, A. ipsilon, Xestia c-nigrum — Młodsze gąsienice żerują na liściach, starsze w dzień kryją się w ziemi, a nocą podcinają rośliny u nasady i wciągają liście do kryjówek. Wiosną jedna gąsienica niszczy kilka roślin, w zasiewach powstają łysiny. Latem, do pierwszych przymrozków, przegryzają korzenie na wylot albo wygryzają w nich nieregularne dziury.
Drutowce (larwy sprężykowatych) Agriotes lineatus, A. sputator, A. obscurus, Selatosomus aeneus, Hemicrepidius niger — Larwy wygryzają w korzeniach dziury i korytarze zanieczyszczone odchodami; uszkodzone siewki i młode rośliny zasychają, a w rany wnikają bakterie i grzyby, więc korzeń gnije i nie nadaje się do przechowania. Szkody są znacznie większe na glebach wilgotnych.
Pędraki Melolontha melolontha, M. hippocastani, Amphimallon solstitiale, Phyllopertha horticola — Podgryzają i dziurawią korzenie, niszczą siewki i młode rośliny, które więdną, żółkną i zasychają; przy masowym pojawie w uprawie powstają łysiny. Najbardziej żarłoczne są starsze larwy.
Guzak północny Meloidogyne hapla — Nicień żyjący w korzeniach: tworzy kilkumilimetrowe wyrośla, z których wyrastają drobne korzenie boczne — korzeń robi się krzaczasty, rozwidlony, skrócony. Rośliny słabiej rosną, szybciej więdną w słońcu i suszy, na silnie zakażonych grządkach widać placowe skupiska karłowatych roślin i opóźnione wschody. Największe szkody na glebach piaszczystych i torfowych.
Szpilecznik baldasznik Paratylenchus bukowinensis — Nicień żerujący z zewnątrz na korzeniach: ordzawienia i nekrozy, na korzeniach pierwszego rzędu kępki krótkich korzeni bocznych. Rośliny karłowacieją, liście są chlorotyczne; uszkodzone korzenie łatwiej porażają grzyby. Najsilniejsze szkody w suchej glebie i w latach z małą ilością opadów. Pietruszka i seler są na niego szczególnie wrażliwe.
Gryzonie (nornik polny, karczownik, myszy) Microtus arvalis, Arvicola amphibius — Wygryzają korzenie jesienią, na grządce i w kopcach. Najwięcej szkód robi nornik polny na glebach lekkich i ciepłych; karczownik ziemnowodny migruje jesienią znad wód na gleby zwięzłe i wilgotne.

Dane o tej roślinie pochodzą z: Extension Gardener Plant Toolbox, Mrozoodporność wyprowadzona z zasięgu naturalnego (GBIF × CHELSA), TRY Plant Trait Database (wydanie 6.0), Wikipedia (angielska), Wikipedia (polska). Pełny wykaz z licencjami: źródła danych.