Ziemniak

Solanum tuberosum warzywo

Co zrobić we wrześniu

Jesienią wybierz miejsce pod ziemniaki i przekop je z obornikiem Ziemniak przenosi choroby w bulwach i w ziemi, dlatego o jego zdrowiu w dużej mierze decyduje miejsce. Metodyka IP wymaga co najmniej 3 lat przerwy w uprawie ziemniaka na tym samym miejscu, a przy alternariozie, rizoktoniozie i zarazie zaleca 4 lata. Obornik daje najlepszy efekt przyorany jesienią — wiosenny wysusza ziemię i sprzyja parchowi zwykłemu.
Kop dojrzałe bulwy w suchą, ciepłą pogodę Większość chorób przechowalniczych zaczyna się od ran i złych warunków przy kopaniu. Grzyby suchej zgnilizny wnikają do bulw tylko przez zranienia, a bakterie mokrej zgnilizny przez uszkodzenia i przetchlinki. W chłodzie bulwy łatwiej się kaleczą — przy ok. 5°C uszkodzeń jest trzy razy więcej niż przy optymalnych ok. 15°C — a nieokryte bulwy uszkadza już −0,7°C.
Po wykopaniu osusz bulwy i daj im zabliźnić rany Przez pierwsze ok. 2 tygodnie bulwy obsychają, dojrzewa im skórka i goją się otarcia — to najskuteczniej chroni przed mokrą i suchą zgnilizną w piwnicy. W 21°C uszkodzona skórka odbudowuje się w 3–4 dni, w 15°C w ok. 8 dni, w niższej temperaturze proces jest nieskuteczny. Potem bulwy trzeba powoli schłodzić: w zbyt zimnym miejscu słodnieją, w zbyt ciepłym kiełkują.
Po miesiącu przechowywania przejrzyj ziemniaki Pierwsze objawy suchej zgnilizny widać po 3–4 tygodniach przechowywania, a podatność bulw na nią rośnie aż do wiosny. Bulwy ze zgnilizną trzeba usuwać na bieżąco, żeby infekcja nie przeszła na sąsiednie.
Po zbiorze zniszcz resztki i odrzucone bulwy Sterty odrzuconych, gnijących bulw, resztki naci i samosiewy ziemniaka to główne źródła zarazy, alternariozy i wirusów w następnym sezonie; na resztkach zimują też bakterie czarnej nóżki. Na miejscu z mątwikiem samosiewy podtrzymują populację nicienia.

Pielęgnacja

Siew Wysiew pod osłony · na głębokość 3 mm

Zalecenia dla gatunku — przy konkretnej odmianie mogą się różnić.

Wymagania

Stanowisko	słońce
Wysokość	30 cm–61 cm
Szerokość	30 cm–46 cm
Kwitnienie	lip–paź
Dla zapylaczy	kwiaty dają nektar (pomiar)
Odczyn	kwaśna, lekko kwaśna
Mrozoodporność	w pełni mrozoodporna · strefa 2+
Pokrój	bylina zielna

Kalendarz zabiegów

Styczeń	Zimą zamów kwalifikowane sadzeniaki odmiany odpornej Głównym źródłem wirusów ziemniaka są zakażone sadzeniaki: wirus Y (smugowatość) potrafi obniżyć plon nawet o 85%, a wirus liściozwoju — do 90%, i z każdym rokiem rozmnażania własnych bulw objawy się nasilają. Z sadzeniakami przenoszą się też bakterie czarnej nóżki i kwarantannowy mątwik ziemniaczany. Poradnik zaleca, żeby własne sadzeniaki wymieniać na kwalifikowane co 2–5 lat.
Luty	Zimą zamów kwalifikowane sadzeniaki odmiany odpornej Głównym źródłem wirusów ziemniaka są zakażone sadzeniaki: wirus Y (smugowatość) potrafi obniżyć plon nawet o 85%, a wirus liściozwoju — do 90%, i z każdym rokiem rozmnażania własnych bulw objawy się nasilają. Z sadzeniakami przenoszą się też bakterie czarnej nóżki i kwarantannowy mątwik ziemniaczany. Poradnik zaleca, żeby własne sadzeniaki wymieniać na kwalifikowane co 2–5 lat. Ziemia się ogrzała — sprawdź, czy nie ma w niej drutowców i pędraków Na kilka tygodni przed sadzeniem obudź sadzeniaki Pobudzone sadzeniaki wschodzą szybciej i równiej, a młode rośliny mniej chorują; przy okazji widać, które bulwy straciły zdolność kiełkowania. Podkiełkowanie w świetle przyspiesza wschody o 1–2 tygodnie i zbiór, co liczy się szczególnie przy ziemniakach wczesnych. Metodyka IP wymienia pobudzanie i podkiełkowywanie wśród metod ograniczania zarazy, rizoktoniozy, czarnej nóżki i chorób wirusowych.
Marzec	Ziemia się ogrzała — sprawdź, czy nie ma w niej drutowców i pędraków Na kilka tygodni przed sadzeniem obudź sadzeniaki Pobudzone sadzeniaki wschodzą szybciej i równiej, a młode rośliny mniej chorują; przy okazji widać, które bulwy straciły zdolność kiełkowania. Podkiełkowanie w świetle przyspiesza wschody o 1–2 tygodnie i zbiór, co liczy się szczególnie przy ziemniakach wczesnych. Metodyka IP wymienia pobudzanie i podkiełkowywanie wśród metod ograniczania zarazy, rizoktoniozy, czarnej nóżki i chorób wirusowych.
Kwiecień	Ziemia się ogrzała — sprawdź, czy nie ma w niej drutowców i pędraków Na kilka tygodni przed sadzeniem obudź sadzeniaki Pobudzone sadzeniaki wschodzą szybciej i równiej, a młode rośliny mniej chorują; przy okazji widać, które bulwy straciły zdolność kiełkowania. Podkiełkowanie w świetle przyspiesza wschody o 1–2 tygodnie i zbiór, co liczy się szczególnie przy ziemniakach wczesnych. Metodyka IP wymienia pobudzanie i podkiełkowywanie wśród metod ograniczania zarazy, rizoktoniozy, czarnej nóżki i chorób wirusowych. Gleba ma ok. 8°C — sadź ziemniaki Termin sadzenia decyduje o zdrowiu plantacji. Za wcześnie, do zimnej ziemi — wschody się wleką, kiełki porażają rizoktonioza i bakterie, a rośliny łapią majowe przymrozki. Za późno — spada plon i rośnie zagrożenie zarazą. Metodyka IP wiąże początek sadzenia z temperaturą gleby 5–8°C na głębokości 10 cm; podkiełkowane sadzeniaki można sadzić nieco wcześniej.
Maj	Gleba ma ok. 8°C — sadź ziemniaki Termin sadzenia decyduje o zdrowiu plantacji. Za wcześnie, do zimnej ziemi — wschody się wleką, kiełki porażają rizoktonioza i bakterie, a rośliny łapią majowe przymrozki. Za późno — spada plon i rośnie zagrożenie zarazą. Metodyka IP wiąże początek sadzenia z temperaturą gleby 5–8°C na głębokości 10 cm; podkiełkowane sadzeniaki można sadzić nieco wcześniej. Przymrozek poniżej −1,5°C — przykryj wschodzące ziemniaki Obsypuj ziemniaki — najpierw płytko, potem wysoko Obsypywanie kończy regulację głębokości sadzenia: bulwy muszą mieć nad sobą dość ziemi. Wysokie obsypanie ogranicza zakażenie bulw przez zarazę i alternariozę oraz chroni je przed zazielenieniem; zazielenione na świetle bulwy gromadzą więcej glikoalkaloidów (m.in. solaniny). Od posadzenia do zwarcia rzędów to także czas mechanicznego odchwaszczania — chwasty podnoszą wilgotność w łanie i sprzyjają zarazie i rizoktoniozie. Pod koniec wschodów usuń chore rośliny razem z bulwą Czarnej nóżki nie da się zwalczać środkami ochrony roślin — jedyną skuteczną metodą jest usuwanie chorych roślin (selekcja negatywna). Gnijąca bulwa mateczna uwalnia bakterie, które z wodą w glebie przechodzą na sąsiednie rośliny i młode bulwy. Ta sama metoda ogranicza rozprzestrzenianie się wirusów. Ziemia ciepła — z zimowisk wychodzą chrząszcze stonki Po wschodach sprawdzaj, czy nalatują mszyce Co tydzień oglądaj nać — zaraza, alternarioza, czarna nóżka Plamy na dolnych liściach? Policz rośliny z alternariozą
Czerwiec	Przymrozek poniżej −1,5°C — przykryj wschodzące ziemniaki Obsypuj ziemniaki — najpierw płytko, potem wysoko Obsypywanie kończy regulację głębokości sadzenia: bulwy muszą mieć nad sobą dość ziemi. Wysokie obsypanie ogranicza zakażenie bulw przez zarazę i alternariozę oraz chroni je przed zazielenieniem; zazielenione na świetle bulwy gromadzą więcej glikoalkaloidów (m.in. solaniny). Od posadzenia do zwarcia rzędów to także czas mechanicznego odchwaszczania — chwasty podnoszą wilgotność w łanie i sprzyjają zarazie i rizoktoniozie. Pod koniec wschodów usuń chore rośliny razem z bulwą Czarnej nóżki nie da się zwalczać środkami ochrony roślin — jedyną skuteczną metodą jest usuwanie chorych roślin (selekcja negatywna). Gnijąca bulwa mateczna uwalnia bakterie, które z wodą w glebie przechodzą na sąsiednie rośliny i młode bulwy. Ta sama metoda ogranicza rozprzestrzenianie się wirusów. Ziemia ciepła — z zimowisk wychodzą chrząszcze stonki Przeglądaj liście — larwy stonki najłatwiej opanować, gdy są małe Po wschodach sprawdzaj, czy nalatują mszyce Co tydzień oglądaj nać — zaraza, alternarioza, czarna nóżka Plamy na dolnych liściach? Policz rośliny z alternariozą Od zawiązywania bulw pilnuj wilgotności ziemi Ziemniak ma płytkie korzenie (główna masa w górnych 40 cm ziemi) i źle znosi suszę. Do wschodów wystarcza mu woda z sadzeniaka — nadmiar wody w tym czasie opóźnia wschody i sprzyja chorobom. Zapotrzebowanie rośnie przy zawiązywaniu bulw i jest największe od pojawienia się pąków do początku żółknięcia liści; susza przy zawiązywaniu zmniejsza liczbę bulw i wyraźnie zwiększa porażenie parchem zwykłym.
Lipiec	Przeglądaj liście — larwy stonki najłatwiej opanować, gdy są małe Po wschodach sprawdzaj, czy nalatują mszyce Co tydzień oglądaj nać — zaraza, alternarioza, czarna nóżka Plamy na dolnych liściach? Policz rośliny z alternariozą Od zawiązywania bulw pilnuj wilgotności ziemi Ziemniak ma płytkie korzenie (główna masa w górnych 40 cm ziemi) i źle znosi suszę. Do wschodów wystarcza mu woda z sadzeniaka — nadmiar wody w tym czasie opóźnia wschody i sprzyja chorobom. Zapotrzebowanie rośnie przy zawiązywaniu bulw i jest największe od pojawienia się pąków do początku żółknięcia liści; susza przy zawiązywaniu zmniejsza liczbę bulw i wyraźnie zwiększa porażenie parchem zwykłym. Gdy nać żółknie, usuń ją 2–3 tygodnie przed kopaniem Usunięcie naci przed zbiorem przyspiesza dojrzewanie skórki, osłabia połączenie bulw z rozłogami i pozwala ziemi obeschnąć i nagrzać się, co zmniejsza uszkodzenia bulw przy kopaniu. Metodyka IP zaleca robić to, gdy liście zaczynają żółknąć, 10–21 dni przed planowanym zbiorem; odmiany wczesne od trzeciej dekady lipca, średnio wczesne w pierwszej połowie sierpnia, późne do końca sierpnia.
Sierpień	Przeglądaj liście — larwy stonki najłatwiej opanować, gdy są małe Co tydzień oglądaj nać — zaraza, alternarioza, czarna nóżka Plamy na dolnych liściach? Policz rośliny z alternariozą Gdy nać żółknie, usuń ją 2–3 tygodnie przed kopaniem Usunięcie naci przed zbiorem przyspiesza dojrzewanie skórki, osłabia połączenie bulw z rozłogami i pozwala ziemi obeschnąć i nagrzać się, co zmniejsza uszkodzenia bulw przy kopaniu. Metodyka IP zaleca robić to, gdy liście zaczynają żółknąć, 10–21 dni przed planowanym zbiorem; odmiany wczesne od trzeciej dekady lipca, średnio wczesne w pierwszej połowie sierpnia, późne do końca sierpnia. Kop dojrzałe bulwy w suchą, ciepłą pogodę Większość chorób przechowalniczych zaczyna się od ran i złych warunków przy kopaniu. Grzyby suchej zgnilizny wnikają do bulw tylko przez zranienia, a bakterie mokrej zgnilizny przez uszkodzenia i przetchlinki. W chłodzie bulwy łatwiej się kaleczą — przy ok. 5°C uszkodzeń jest trzy razy więcej niż przy optymalnych ok. 15°C — a nieokryte bulwy uszkadza już −0,7°C. Po wykopaniu osusz bulwy i daj im zabliźnić rany Przez pierwsze ok. 2 tygodnie bulwy obsychają, dojrzewa im skórka i goją się otarcia — to najskuteczniej chroni przed mokrą i suchą zgnilizną w piwnicy. W 21°C uszkodzona skórka odbudowuje się w 3–4 dni, w 15°C w ok. 8 dni, w niższej temperaturze proces jest nieskuteczny. Potem bulwy trzeba powoli schłodzić: w zbyt zimnym miejscu słodnieją, w zbyt ciepłym kiełkują. Po miesiącu przechowywania przejrzyj ziemniaki Pierwsze objawy suchej zgnilizny widać po 3–4 tygodniach przechowywania, a podatność bulw na nią rośnie aż do wiosny. Bulwy ze zgnilizną trzeba usuwać na bieżąco, żeby infekcja nie przeszła na sąsiednie. Po zbiorze zniszcz resztki i odrzucone bulwy Sterty odrzuconych, gnijących bulw, resztki naci i samosiewy ziemniaka to główne źródła zarazy, alternariozy i wirusów w następnym sezonie; na resztkach zimują też bakterie czarnej nóżki. Na miejscu z mątwikiem samosiewy podtrzymują populację nicienia.
Wrzesień	Jesienią wybierz miejsce pod ziemniaki i przekop je z obornikiem Ziemniak przenosi choroby w bulwach i w ziemi, dlatego o jego zdrowiu w dużej mierze decyduje miejsce. Metodyka IP wymaga co najmniej 3 lat przerwy w uprawie ziemniaka na tym samym miejscu, a przy alternariozie, rizoktoniozie i zarazie zaleca 4 lata. Obornik daje najlepszy efekt przyorany jesienią — wiosenny wysusza ziemię i sprzyja parchowi zwykłemu. Kop dojrzałe bulwy w suchą, ciepłą pogodę Większość chorób przechowalniczych zaczyna się od ran i złych warunków przy kopaniu. Grzyby suchej zgnilizny wnikają do bulw tylko przez zranienia, a bakterie mokrej zgnilizny przez uszkodzenia i przetchlinki. W chłodzie bulwy łatwiej się kaleczą — przy ok. 5°C uszkodzeń jest trzy razy więcej niż przy optymalnych ok. 15°C — a nieokryte bulwy uszkadza już −0,7°C. Po wykopaniu osusz bulwy i daj im zabliźnić rany Przez pierwsze ok. 2 tygodnie bulwy obsychają, dojrzewa im skórka i goją się otarcia — to najskuteczniej chroni przed mokrą i suchą zgnilizną w piwnicy. W 21°C uszkodzona skórka odbudowuje się w 3–4 dni, w 15°C w ok. 8 dni, w niższej temperaturze proces jest nieskuteczny. Potem bulwy trzeba powoli schłodzić: w zbyt zimnym miejscu słodnieją, w zbyt ciepłym kiełkują. Po miesiącu przechowywania przejrzyj ziemniaki Pierwsze objawy suchej zgnilizny widać po 3–4 tygodniach przechowywania, a podatność bulw na nią rośnie aż do wiosny. Bulwy ze zgnilizną trzeba usuwać na bieżąco, żeby infekcja nie przeszła na sąsiednie. Po zbiorze zniszcz resztki i odrzucone bulwy Sterty odrzuconych, gnijących bulw, resztki naci i samosiewy ziemniaka to główne źródła zarazy, alternariozy i wirusów w następnym sezonie; na resztkach zimują też bakterie czarnej nóżki. Na miejscu z mątwikiem samosiewy podtrzymują populację nicienia.
Październik	Jesienią wybierz miejsce pod ziemniaki i przekop je z obornikiem Ziemniak przenosi choroby w bulwach i w ziemi, dlatego o jego zdrowiu w dużej mierze decyduje miejsce. Metodyka IP wymaga co najmniej 3 lat przerwy w uprawie ziemniaka na tym samym miejscu, a przy alternariozie, rizoktoniozie i zarazie zaleca 4 lata. Obornik daje najlepszy efekt przyorany jesienią — wiosenny wysusza ziemię i sprzyja parchowi zwykłemu. Po miesiącu przechowywania przejrzyj ziemniaki Pierwsze objawy suchej zgnilizny widać po 3–4 tygodniach przechowywania, a podatność bulw na nią rośnie aż do wiosny. Bulwy ze zgnilizną trzeba usuwać na bieżąco, żeby infekcja nie przeszła na sąsiednie.

Zależne od pogody i obserwacji

Pogoda sprzyja zarazie — chroń nać, zanim pojawią się plamy
Placami karłowate, żółknące rośliny? Obejrzyj korzenie
Okno pogodowe na zabieg

Choroby

Zaraza ziemniaka Phytophthora infestans — Na liściach nieregularne, jasnozielone lub brązowe plamy, później brunatne, często z jasnozieloną lub żółtą obwódką; rano albo w chłodną, wilgotną pogodę na spodzie liścia wokół plamy biały, aksamitny nalot. Na łodygach brązowe, potem brunatne plamy, często od nasady ogonka lub od wierzchołka — gdy obejmą obwód, łodyga się łamie. Na bulwach lekko zagłębione, szarosine plamy, pod którymi miąższ jest rdzawobrunatny. Objawy zwykle od połowy czerwca, w mniej sprzyjające lata dopiero w lipcu lub sierpniu.
Alternarioza ziemniaka (sucha i brunatna plamistość liści) Alternaria solani, A. alternata — Na najstarszych, dolnych liściach ciemnobrunatne, okrągłe lub kanciaste plamy, często ograniczone nerwami; tkanka jest sucha i krucha, wykrusza się. Sucha plamistość: plamy 5–15 mm z koncentrycznymi kręgami (jak tarcza strzelnicza) i żółtawą obwódką. Brunatna plamistość: drobniejsze (2–5 mm), ciemniejsze plamy bez wyraźnych kręgów, przy silnym porażeniu brzegi liścia zwijają się do środka. Na bulwach płytkie, wgłębione, szaroołowiane plamy 1–3 mm z twardą skórką. Bywa mylona z szarą pleśnią i niedoborem magnezu lub manganu.
Czarna nóżka Pectobacterium atrosepticum, P. carotovorum subsp. carotovorum, Dickeya spp. — Dolne liście żółkną, wierzchołkowe są jasnozielone lub żółte, zwijają się łyżeczkowato i są miękkie. Podstawa łodygi ciemnieje od jasnobrązowej do atramentowoczarnej, mięknie i wygląda na nasiąkniętą wodą; łodyga się łamie, a roślina łatwo daje się wyciągnąć. Gnijące części wydzielają zapach gnijących ryb. Chora bulwa mateczna zamienia się w miękką, kremową masę.
Rizoktonioza ziemniaka Rhizoctonia solani (Thanatephorus cucumeris) — Gnicie kiełków: brunatne, lekko wgłębione plamy, kiełki zamierają, wschody są opóźnione i przerzedzone. Próchnienie podstawy łodyg: suche, brunatne plamy jak próchniejące drewno, wtórnie zwijanie się miękkich liści wierzchołkowych i bulwki powietrzne w kątach liści. Po obfitych deszczach białoszary nalot tuż nad ziemią (opilśń łodygowa). Na bulwach czarne, łatwo zdrapywalne grudki sklerocjów (ospowatość), deformacje i skorkowaciałe otwory.
Parch zwykły ziemniaka Streptomyces scabies i inne Streptomyces spp. — Na skórce bulw skorkowaciałe strupy, początkowo jasnobrązowe, potem ciemniejsze: płaskie i powierzchowne (na odmianach odpornych), wgłębne, gwiaździste sięgające kilka milimetrów w głąb albo wypukłe (na podatnych).
Sucha zgnilizna bulw Fusarium sambucinum, F. sulphureum, F. coeruleum — Po 3–4 tygodniach przechowywania ciemnobrunatne plamy na bulwach; miąższ pod nimi mięknie i zapada się, skórka marszczy się w koncentryczne kręgi z bladoróżowymi lub żółtawobiałymi poduszeczkami grzybni. W środku jamy wyścielone watowatą grzybnią. Na końcu bulwa wysycha, jest lekka i przypomina suszoną śliwkę.
Mokra zgnilizna bulw Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum, P. atrosepticum (także Dickeya spp.) — Na bulwach wilgotne, ciemnobrunatne plamy jak podsiąknięte wodą, często od przetchlinek. Miąższ mięknie, początkowo nie zmienia barwy, potem różowieje i czernieje; skórka długo pozostaje cała, a po naciśnięciu wypływa cuchnąca, czarnobrunatna masa.
Smugowatość ziemniaka (wirus Y) Potato virus Y (PVY) — Zależnie od szczepu od łagodnej mozaiki po silne pofałdowanie i deformację liści, które przypominają liście maliny. Na starszych liściach brunatnieją nerwy i pojawiają się plamy między nimi, na ogonkach i łodygach brunatne smugi; liście zamierają od dołu. Szczep PVYNTN daje na bulwach koncentryczne, lekko wgłębione pierścienie.
Liściozwój ziemniaka Potato leafroll virus (PLRV) — Listki zwijają się brzegami do góry lub składają wzdłuż nerwu głównego, są sztywne, skórzaste i przy zgniataniu chrzęszczą. Górne liście jasnozielone lub żółtawe, roślina ma miotlasty pokrój; na spodzie liści fioletowe przebarwienia. Rośliny z zakażonych sadzeniaków mają mniej pędów i drobniejsze bulwy.
Bakterioza pierścieniowa ziemniaka Clavibacter sepedonicus — Na roślinach objawy rzadkie i niespecyficzne (zwijanie liści, chlorozy, nekrozy). Na bulwach zwykle dopiero w przechowywaniu: pierścień wiązek przewodzących żółknie, potem brązowieje, a po ściśnięciu przekrojonej bulwy wydostaje się kremowy, bezwonny, serowaty śluz. W zaawansowanym stadium plamy wokół oczek i gwiaździste pęknięcia skórki.

Szkodniki

Stonka ziemniaczana Leptinotarsa decemlineata — Larwy najmłodszych stadiów wygryzają w liściach drobne otwory; starsze larwy i chrząszcze zjadają blaszki od brzegu do nerwu głównego, potem ogonki i całe pędy, a przy braku liści nawet bulwy. Najżarłoczniejsze są larwy dwóch ostatnich stadiów i młode chrząszcze pokolenia letniego. W skrajnych przypadkach plon spada o ponad 80%.
Mszyce (przenosiciele wirusów) Myzus persicae, Aphis frangulae, A. nasturtii, A. fabae — Wysysanie soków ma niewielkie znaczenie; główne zagrożenie to przenoszenie wirusów — wirusa Y (smugowatość) i wirusa liściozwoju. Najważniejszym wektorem jest mszyca brzoskwiniowa.
Drutowce (larwy sprężykowatych) Agriotes obscurus, A. lineatus, A. sputator, Selatosomus aeneus — Larwy podgryzają wschodzące rośliny, a przy dużej liczebności niszczą wschody. Później drążą w bulwach wąskie korytarze, przez co bulwy nie nadają się do jedzenia ani na sadzeniaki. Rozwój larw trwa 3–5 lat, najżarłoczniejsze są w 3.–4. roku.
Pędraki Melolontha melolontha, M. hippocastani, Amphimallon solstitiale, Phyllopertha horticola — Larwy chrabąszczy uszkadzają młode, wschodzące rośliny i wygryzają rozwijające się bulwy.
Rolnice (gąsienice sówkowatych) Agrotis segetum, A. exclamationis, A. ipsilon — Młode gąsienice wygryzają drobne otwory w liściach; starsze za dnia kryją się w ziemi, a nocą podgryzają pędy i wgryzają się w bulwy, zwłaszcza pokolenie letnie. Uszkodzenia bywają mylone z pędrakami. Straty mogą sięgać połowy plonu.
Mątwik ziemniaczany Globodera rostochiensis (także G. pallida) — Nicień kwarantannowy rozwijający się wyłącznie na psiankowatych (ziemniak, pomidor, bakłażan, lulek, psianka słodkogórz). Porażone rośliny rosną placami słabiej, tracą jędrność, żółkną, a końce liści brązowieją i zawijają się. Zamątwiczenie gleby może całkowicie przekreślić uprawę ziemniaka; cysty przeżywają w ziemi do 20 lat.

Dane o tej roślinie pochodzą z: Extension Gardener Plant Toolbox, GRIN Taxonomy, Mrozoodporność wyprowadzona z zasięgu naturalnego (GBIF × CHELSA), Nectar values from: Quantifying nectar production by flowering plants, Seed Germination Theory and Practice (1993), TRY Plant Trait Database (wydanie 6.0), The Woody Plant Seed Manual (Agriculture Handbook 727, 2008), World Checklist of Vascular Plants. Pełny wykaz z licencjami: źródła danych.