Bluszcz pospolity Hedera helix
Antraknoza (plamistość liści bluszczu) Colletotrichum gloeosporioides, C. trichellum
Objawy. Najczęstsza choroba liści bluszczu. Na blaszkach pojawiają się okrągłe, czasem owalne, niekiedy strefowane plamy o średnicy do 1 cm, brązowe lub brunatne, zwykle z szaro- lub żółtobrązowym środkiem i często ciemno obrzeżone; na ich powierzchni widać niekiedy drobne, ciemne skupienia zarodnikowania grzyba. Nawet niewielka liczba plam wyraźnie psuje wygląd rośliny. Patogeny rozwijają się też na łodygach, gdzie tworzą wydłużone, brązowe, lekko zapadnięte plamy — w tych miejscach pędy łatwo się wyłamują. Na młodych roślinach ukorzenianych pod osłonami brunatnieją całe liście, pokrywające się koncentrycznie ułożonymi skupieniami zarodników. Metodyka Instytutu Ogrodnictwa wymienia tę chorobę pod nazwą „plamistość liści” i podaje bluszcz jako jednego z czterech żywicieli Colletotrichum gloeosporioides, obok cytryńca, trzmieliny i śnieguliczki, ale nie dodaje do tego żadnego opisu.
Profilaktyka
- Pobieranie sadzonek wyłącznie z roślin bez objawów — choroba przenosi się materiałem roślinnym
- Przerzedzanie zbyt gęstego płaszcza pędów, żeby powietrze przechodziło przez wnętrze rośliny
- Podlewanie do ziemi, nie na liście, i nigdy wieczorem — zarodniki rozprzestrzeniają się z kroplami wody podczas opadów i podlewania
- Bieżące usuwanie porażonych liści i wycinanie pędów z zapadniętymi plamami
- Zbieranie opadłych liści spod rośliny jesienią; materiał z objawami do odpadów zielonych, nie na kompost
- Unikanie nadmiernego nawożenia azotem, które daje bujne, wiotkie tkanki
W kalendarzu rośliny
- Ciepło powyżej 20°C i wysoka wilgotność — warunki dla plamistości liści · maj–sie
- Jesienią wygrab liście spod bluszczu — także te cudze · paź–lis — Grzyby powodujące plamistości liści zimują na porażonych resztkach, dlatego metodyka zaleca zbieranie opadłych liści. U bluszczu ma to dodatkowy sens, którego nie ma u roślin liściastych: pod zimozieloną, gęstą okrywą zbiera się warstwa liści zrzuconych przez drzewa rosnące wyżej, nie przewiewa się i nie wysycha przez całą zimę. To siedlisko, w którym wilgoć trzyma się do maja.