Groch Pisum sativum
Fuzaryjne więdnięcie grochu (choroba świętojańska)
Objawy. Placowe więdnięcie roślin na grządce. Korzenie i podstawa łodyg czernieją. Porażone rośliny są zahamowane we wzroście, liście więdną od dołu, z czasem cała roślina więdnie i zasycha. Na przekroju łodygi często widać zbrunatniałe wiązki przewodzące. Największe nasilenie objawów przypada na trzecią dekadę czerwca — stąd nazwa choroba świętojańska.
Profilaktyka
- Rozwojowi sprzyja wysoka temperatura w fazie kwitnienia i zielonego strąka oraz długotrwała susza — nawadnianie w tym okresie jest jednocześnie zabiegiem ochronnym
- Unikanie stanowisk na glebach ciężkich, o tendencji do zalegania wody i zaskorupiania się
- Płodozmian z kilkuletnią przerwą w uprawie grochu
- Uprawa odmian o większej odporności
- Źródło infekcji to porażone nasiona oraz zarodniki konidialne i chlamydospory w glebie
- Poradnik sygnalizatora: sprawcy rozwijają się szybko przy temperaturze gleby powyżej 25 °C; nasilenie objawów od końca czerwca do połowy lipca
W kalendarzu rośliny
- Podlewaj w dwóch krytycznych momentach: przy kiełkowaniu i przy strąkach · maj–lip — Metodyka wskazuje dwa okresy największych potrzeb wodnych grochu: kiełkowanie oraz kwitnienie wraz z zawiązywaniem i wypełnianiem strąków. Niedobór wody w tym drugim okresie zdarza się bardzo często i kończy się mniejszą liczbą strąków oraz szybkim przejrzewaniem nasion. Z drugiej strony długotrwała susza w czasie kwitnienia i zielonego strąka to warunek rozwoju fuzaryjnego więdnięcia.