Burak ćwikłowy Beta vulgaris
Parch zwykły buraka
Objawy. Na korzeniach spichrzowych pojawiają się charakterystyczne skorkowaciałe, chropowate wzniesienia. Sprawcą jest bakteria (promieniowiec), która poza burakiem ćwikłowym atakuje marchew, buraki pastewne i cukrowe, ziemniaki, brukiew, rzodkiew i pasternak.
Profilaktyka
- Optymalna temperatura rozwoju bakterii to 25-28 st. C
- Choroba gleb lekkich, suchych i alkalicznych lub świeżo wapnowanych — nie wapnować gleby bezpośrednio przed uprawą buraka
- Nie uprawiać buraka po ziemniakach, marchwi i innych roślinach żywicielskich; bakteria zimuje na resztkach porażonych bulw ziemniaka i korzeni buraka przez 1-2 lata
- Nawadniać tylko w razie konieczności (zalecenie ze źródła; uwaga: sekcja agrotechniczna metodyki jednocześnie wskazuje duże wymagania wodne buraka)
- Nie nawozić grządki świeżym obornikiem bezpośrednio pod burak
- Uprawa odmian odpornych na parcha zwykłego — podatność odmian jest zróżnicowana
- Nie używać na paszę ziemniaków z objawami tej choroby
- Spulchniać międzyrzędzia, żeby gleba się nie zaskorupiała
W kalendarzu rośliny
- Sprawdź odczyn gleby, ale nie wapnuj tuż przed siewem · sty–mar — To rzadki przypadek, gdy metodyka ostrzega przed zabiegiem powszechnie uważanym za dobry. Burak źle rośnie na glebie świeżo wapnowanej, a gleby lekkie, suche i alkaliczne to wprost warunki rozwoju parcha zwykłego. Z drugiej strony przy pH powyżej 7,5 burak przestaje pobierać bor, a jego niedobór daje zgorzel liści sercowych i suchą zgniliznę korzeni.
- Podlewaj przede wszystkim od wschodów do 4 liści · kwi–sie — Burak ma duże wymagania wodne, ale nierównomiernie rozłożone w czasie. Metodyka wskazuje, że największe zapotrzebowanie przypada na okres od wschodów do wykształcenia 2–3 liści; później korzeń schodzi tak głęboko (pojedyncze korzenie nawet ponad 2 metry), że roślina dobrze znosi niezbyt długie susze. Uwaga na wyjątek: przy profilaktyce parcha zwykłego metodyka zaleca nawadniać tylko w razie konieczności.