Ziemniak Solanum tuberosum
Objawy. Po 3–4 tygodniach przechowywania ciemnobrunatne plamy na bulwach; miąższ pod nimi mięknie i zapada się, skórka marszczy się w koncentryczne kręgi z bladoróżowymi lub żółtawobiałymi poduszeczkami grzybni. W środku jamy wyścielone watowatą grzybnią. Na końcu bulwa wysycha, jest lekka i przypomina suszoną śliwkę.
Profilaktyka
- Grzyby wnikają wyłącznie przez rany — unikać kaleczenia bulw przy kopaniu, transporcie i sortowaniu
- Zbiór dojrzałych bulw w suchą pogodę przy temperaturze powyżej 8°C (IP; poradnik: powyżej 10°C)
- Przed przechowywaniem osuszenie bulw i zagojenie ran (poradnik: 18–20°C przez 1–2 tygodnie), usunięcie bulw chorych i pokaleczonych
- Przechowywanie w 4–6°C; chorobie sprzyja 15–20°C, wilgotność 50–70% i brak wietrzenia
- 4–5-letnia przerwa w uprawie — zarodniki przeżywają w glebie 5–7 lat (poradnik); zdrowe sadzeniaki
- Podatność bulw rośnie w czasie przechowywania i jest największa wiosną; porażone sadzeniaki opóźniają wschody i przerzedzają plantację
Patogen glebowy — zakaża przez korzenie, z gleby i materiału sadzeniowego.
W kalendarzu rośliny
- Kop dojrzałe bulwy w suchą, ciepłą pogodę · sie–wrz — Większość chorób przechowalniczych zaczyna się od ran i złych warunków przy kopaniu. Grzyby suchej zgnilizny wnikają do bulw tylko przez zranienia, a bakterie mokrej zgnilizny przez uszkodzenia i przetchlinki. W chłodzie bulwy łatwiej się kaleczą — przy ok. 5°C uszkodzeń jest trzy razy więcej niż przy optymalnych ok. 15°C — a nieokryte bulwy uszkadza już −0,7°C.
- Po miesiącu przechowywania przejrzyj ziemniaki · sie–paź — Pierwsze objawy suchej zgnilizny widać po 3–4 tygodniach przechowywania, a podatność bulw na nią rośnie aż do wiosny. Bulwy ze zgnilizną trzeba usuwać na bieżąco, żeby infekcja nie przeszła na sąsiednie.