Wewnętrzne zbrunatnienie główek

Wewnętrzne zbrunatnienie główek (tipburn)

Objawy. Na obwodzie najmłodszych liści sercowych pojawiają się jasnobrązowe nekrozy, stopniowo czerniejące. U starszych roślin zbrunatnienie jest widoczne wokół głąba dopiero po rozcięciu główki — z zewnątrz roślina wygląda zdrowo. Po zbiorze zaburzenie nie postępuje, ale w uszkodzonych tkankach może rozwinąć się wtórna infekcja bakteryjna powodująca mokre gnicie wnętrza główki. To NIE jest choroba infekcyjna.

Profilaktyka

• Główna przyczyna to deficyt wapnia w najmłodszych częściach rośliny
• Sprzyjają jej stresowe warunki wzrostu: długotrwała susza, przenawożenie azotowo-potasowe oraz bardzo szybki wzrost po opadach lub nawadnianiu, po którym następuje kolejna susza
• W okresach wysokiej temperatury nawadniać ostrożnie, żeby nie doprowadzić do nadmiernego podniesienia wilgotności gleby i powietrza i bujnego wzrostu roślin
• Nawożenie doglebowe lub dolistne saletrą wapniową w stężeniu 0,5–1,0%
• Uprawa odmian tolerancyjnych; najbardziej podatne są odmiany średnio późne i późne o delikatnych liściach wewnętrznych, tworzące duże i zbite główki

Zaburzenie fizjologiczne, nie infekcja — przyczyną są warunki uprawy.

W kalendarzu rośliny

• Podlewaj równo — skoki suszy i wody dają zbrunatnienie wnętrza główki · maj–paź — Wewnętrzne zbrunatnienie główek to nie choroba, tylko efekt niedoboru wapnia w najmłodszych liściach. Metodyka wskazuje jako przyczynę stresowe warunki wzrostu: długotrwałą suszę, przenawożenie azotowo-potasowe oraz bardzo szybki wzrost po deszczu lub nawadnianiu, po którym znowu przychodzi susza. Objaw zobaczysz dopiero po rozcięciu główki, czyli za późno na jakąkolwiek reakcję.

Wewnętrzne zbrunatnienie główek (tipburn)

Objawy. U młodych roślin na brzegach najmłodszych liści sercowych jasnobrązowe, czerniejące nekrozy; u starszych brunatnienie wokół głąba widać dopiero po rozcięciu główki. Po zbiorze nie postępuje, ale w uszkodzonej tkance rozwija się wtórnie mokra zgnilizna. To NIE jest choroba infekcyjna.

Profilaktyka

• Przyczyna: niedobór wapnia w najmłodszych liściach w czasie ich tworzenia
• Sprzyjają mu susza, przenawożenie azotowo-potasowe i szybki wzrost po deszczu lub nawadnianiu, po którym znów przychodzi susza
• Podatne są zwłaszcza odmiany średnio późne i późne o dużych, zbitych główkach
• Systematyczne nawadnianie bez przelewania; saletra wapniowa doglebowo lub dolistnie 0,5–1,0%; odmiany tolerancyjne

Zaburzenie fizjologiczne, nie infekcja — przyczyną są warunki uprawy.

W kalendarzu rośliny

• 2–3 tygodnie po posadzeniu dosyp azot · kwi–lip — Kapusta włoska ma największe potrzeby pokarmowe spośród kapust głowiastych, ale nadmiar azotu daje luźne, pękające główki, więcej azotanów i większą podatność na choroby i mszyce. Dlatego metodyka dzieli dawkę.
• Przy zawiązywaniu i dorastaniu główek podlewaj równo · maj–paź — Mimo silnych korzeni kapusta włoska ma duże potrzeby wodne w czasie zawiązywania i dorastania główek. Susza, a po niej szybki wzrost po deszczu albo obfitym podlaniu, to według metodyki główna przyczyna wewnętrznego zbrunatnienia główek.