Szparag Asparagus officinalis
Objawy. Korzenie spichrzowe i boczne strefowo czerwienieją, brunatnieją i zamierają. Porażone rośliny już wiosną więdną, brunatnieją i zamierają; na przekroju łodygi ciemne wiązki przewodzące, szyjka korzeniowa gnije. W sezonie zamierają pojedyncze pędy, w następnym roku cała roślina. Na zamierających częściach różowawy nalot grzybni, zwłaszcza w deszczową, ciepłą pogodę.
Profilaktyka
- Patogeny zimują w glebie i resztkach, gdzie przetrwają kilka lat — nigdy nie zakładać szparagarni tam, gdzie rosły szparagi (przerwa co najmniej 8–10 lat, IP: nigdy)
- Sprzyjają ciężkie i wilgotne gleby, niedostatek składników i rany po szkodnikach glebowych; niska temperatura może nasilać fuzariozy (IP)
- Bezpośrednie zwalczanie nie jest opracowane — więdnące i zamierające rośliny wykopywać i wynosić w workach foliowych
- Przy odmianach podatnych unikać stresu: suszy i zbyt długich zbiorów
- Rozsada z pojemników pozwala użyć podłoża wolnego od Fusarium
Patogen glebowy — zakaża przez korzenie, z gleby i materiału sadzeniowego.
W kalendarzu rośliny
- Planujesz szparagi? Przygotuj grządkę jesienią przed sadzeniem · wrz–paź — Szparagarnia stoi 10–12 lat, więc błędów przy zakładaniu nie da się potem poprawić. Źródła są tu zgodne co do jednej twardej zasady: nigdy nie zakłada się szparagów tam, gdzie kiedykolwiek rosły — w glebie zostają grzyby z rodzaju Fusarium, sprawcy zgnilizny korzeni. Kwaśną glebę trzeba zwapnować z dwuletnim wyprzedzeniem.
- Więdnie cała roślina? Wykop ją razem z karpą — Zgnilizna korzeni i podstawy łodygi, powodowana głównie przez grzyby z rodzaju Fusarium, jest główną chorobą plantacji szparaga: korzenie czerwienieją, brunatnieją i gniją, pędy zamierają, a w następnym roku zamiera cała roślina. Bezpośredniego zwalczania nie ma, więc liczy się szybkie usunięcie ogniska.