Brokuł Brassica oleracea var. italica
Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum, Pseudomonas marginalis
Objawy. U podstawy roślin małe plamki jakby nasiąknięte wodą, szybko obejmujące całą roślinę; na różach brązowe, zapadające się, miękkie plamy. Rozkładającą się tkankę czuć charakterystycznym zapachem gnicia, czasem wypływa z niej śluz. Często ujawnia się dopiero przy zbiorze i w przechowywaniu. W odróżnieniu od zgnilizny twardzikowej brak białej grzybni i czarnych sklerocjów.
Profilaktyka
- Sprzyjają jej ciepło — 15–25 °C dla Pseudomonas marginalis, 25–30 °C dla Pectobacterium — oraz częste i długie opady albo deszczowanie
- Bakterie wnikają przez rany po szkodnikach, zabiegach i naturalne pęknięcia — zwalczanie szkodników ogranicza chorobę
- Gleby przepuszczalne, niezbyt gęste sadzenie; 2–3 lata przerwy w uprawie roślin podatnych
- Umiarkowane nawożenie azotem; wysokie dawki potasu zmniejszają podatność
- Nie zbierać w deszczu, nie uszkadzać róż; przechowywać tylko suche róże, w chłodni 0–3 °C (w przechowalni 1,5–4,5 °C)
- Ochronę zaczyna się od 1–3% chorych roślin
W kalendarzu rośliny
- Wycinaj róże twarde i zamknięte, w suchy i chłodny ranek · maj–paź — Zbiór w deszczu i każde uszkodzenie róży otwierają drogę mokrej i czarnej zgniliźnie oraz szarej pleśni, a spóźniony zbiór — zwłaszcza jesienią — sprzyja mączniakowi rzekomemu, szarej pleśni i gniciu róż. Wycięte róże są bardzo nietrwałe, szczególnie w upale.